jueves, 5 de diciembre de 2019

MORENO MARQUEZ, María Victoria


María Victoria Moreno (pop art).png

Nada en Cáceres , traballou como profesora de enseñanza secundaria no Instituto Masculino  de Lugo onde coñece a  Xesús  Alonso Montero e  comenza o seu amor polo idioma galego.



EN XERUNDIO XERUNDIANDO

Vou xerundiando con xerundios feos
en tanto que -indo e -endo andan rillando
no fígado la luz e, á vez, matando
as faiscas fugaces de mil ceos.

En torpe trote, sen paixón nin freos,
afundindo, e moendo, e alongando,
cae o verbo ó lameiro, só ficando
un ecoar envolto en sucios veos.

Coma serpe noxenta vai fuxindo
do espírito do tempo e da persoa
e irrompe o xerundiazo arremetendo

Plúmbeas curvas trazando e repetindo,
tersuras virxes de papel baldoa
a pluma que xerundia aterrecendo.

.....

O chío namorado 
do reiseñor
rachou a noite mesta
con fonda dor.

Cristal e lúa, 
pranto, estrelas, silencio,
frío e loucura.

De: Elexías de luz

jueves, 28 de noviembre de 2019

MARTÍNEZ BARREIRO, Francisco

Paco Barreiro é profesional da música, do teatro  e do doblaxe .No seu libro de poemas  Beixos de lingua  o autor xoga coas palabras, choutan os  fonemas e diseña  caligramas .


Que       louco!
Tralo-   re-
     muiño     
 d       e
vento
que-
d
o
                    u  trastornado



                                                                             ........



Entornado o corpo
entornei os ollos
para verterme en tornado
e tornar a min
convertido en ti

martes, 26 de noviembre de 2019

ESTRAGO MONTERO, Randi



Nado no 1968 en Lugo ,comenzou a escribir desde moi novo. No 2006 funda a compañía teatral Parápono Teatro. O seu pimeiro poemario  bilingüe , publicado no 2018,   leva por título De sangue e  negrura.No 2019  publica o  segundo libro de poemas Estragos en duermevela.



Fotogragía  : https://edicionescamelotblog.wordpress.com/2018/03/11/randi-e-montero-presento-yo-siendo-otra-en-libreria-balmes/



Un silencio máis grande que o propio silencio
é a palabra non escoitada.

De: De sangue e  negrura




Soy palabra que tiembla 
en la cuerda,
que se expande en la onda,
que mueve el viento.
Soy palabra 
que grita el sueño,
que apaga el tiempo


De: Estragos en duermevela




sábado, 23 de noviembre de 2019

COCIÑA DE LLANSO, Camelia

Nada en Córdoba e tras morte do seu pai foi vivir coa súa familia a Galicia, á casa do avó materno asistindo a   unha escola en Viveiro.

https://gl.wikipedia.org/wiki/Camelia_Coci%C3%B1a_de_Llans%C3%B3


......A los iberos lindes cierto día
la oleada llegó, y el asombrado
Fermín que de las aras
do Júpiter venía
sus preces de elevar, sintió anegado
su joven corazón. Al extranjero
que predicaba austero,
á su casa llevó maravillado . ,
tal vez de su osadía;
y ¡oh poder de la gracia! en el instante
en que oyó la Verdad ineludible
impulso irresistible
arrebató su espíritu, triunfante,
y al punto abandonó de sus mayores
la tradición grosera
con piedad tan aiucera
que no tardó en hallar imitadores........

Fragmento de:  La Tradición de San Fermín

martes, 4 de diciembre de 2018

CORRAL SOILÁN, Cristina




http://www.aelg.gal/Centrodoc/GetAuthorById.do?id=autor470&alias=cristina-corral-soilan


Páxina web da autora:          http://cristinacorralsoilan.com


BOLBORETA DE LUME

Ainda que me ves así, impasible
con aire de bolboreta aturdida
levo nas entrañas
un lume azul de neve
que non sei ben se xea ou queima
porque xa non sinto
se non é para sufrir en silencio,
nun silencio calado de bolboreta aturdida
con ás pero sin voo
de bolboreta azul
de bolboreta xeada
de bolboreta de luz
de xeo
de lume.


De: Anxos de pedra 

viernes, 14 de septiembre de 2018

MOREIRAS COLLAZO, Eduardo


AMOR,
pra que o home non sinta
a soidade do ser
e non caia sin esperanza no camiño.

COMPAIXÓN,
pra que baixe hastra as maus
o resprandor do CEO
e deprenda a chorar coma um neno.

PAZ,
pra que se arranxen as discórdias
e cada un sexa fonte
pura e ceibe na noite da vida.

INTEGRIDADE,
pra que o nosso esprtito medre na loita
e poda voltar o Alén
madurecido polo coraxe dos riscos

GALICIA ANO CERO

Daquil pobo que un día
foi sorriso de amor
no colo da terra namorada,

daquil pobo sotil, rexo,
embaído de estrelas
e ritmos de augas puras,

xa non queda nada.

Xentes alleas envexosas,
catando a resistencia
 feble,pouquiño a pouco
desviaron os regueiros,

trabucaron os nomes enxebres
i as sinales das rutas,
derrubaron as cruces de pedra
para que ninguén poidera
vivir sobor da morte.

Unha mau de ferro apertóu
xusto a gorxa delicada
i a raza voltóu a parir
en soidade froles estériles.

Foi o comenzo.Despóis,
acurrunchadoentre ríos
vagarosos que van soñando
ca soidade na mar,

aquil pobo tan vello
que soio vivía pra lembrar
desaparescéu na noite
coma unha luz que esmorece.

Agora, sin historia, ceibe
ao fin,camiña nas escumas
da outra orela do tempo.

I o ceo , caladiño, resprandece.

De: Os nobres carreiros