viernes, 17 de enero de 2025

LOPEZ ALONSO, Luis


Nado en Sarria (1.977) é farmacéutico, lingüista e escritor galego.Tamén é membro fundador do grupo poético lucense Lupercais.



Imagen: https://gl.wikipedia.org/wiki/Lu%C3%ADs_L%C3%B3pez_Alonso


 Hai lar  nesta brisa arousá

 que erosiona os timbres da nenez

 gravita o centro do mundo arredor do teu

 centro

 afondado astro raizame fusca

 xunto ao sol materno un pranto novo

 igual que a ría que placenta.



De:  Salífero

lunes, 13 de enero de 2025

NEIRA ROCA, Nieves

Nada en Lugo (1.983) é xornalista e poeta galega.Publica desde hai anos textos en distintos medios.Colaborou con Carla Andrade , con Sabela Mendoza ,  Luis López Alonso e coas integrantes da asociación luguesa de artes escénicas 3monos. O seu primeiro poemario  Neve de agosto publicase no ano 2022.


Imagen: https://gl.wikipedia.org/wiki/Nieves_Neira


CEN ANOS máis tarde,

Al-Mutamid fixo cubrir as ladeiras

de flores brancas

para a muller que nunca vira nevar,

Itimad.


Pero,

como dobrarían elas o espello?

que dirían dos cedros talados?

Do mármore amarelo, do xade do Punjab?


Foi ao revés, e Yzabel deixou caer rosas da saia

na que agochaba o pan para repartir

da mirada do rei poeta,Dom Dinis.

-Säo rosas Senhor!

 -Rosas, em Janeiro?


E eu 

son a amante.


De: Neve de agosto





jueves, 5 de diciembre de 2024

MONDELO, Brenda

Brenda González Fernández, ( coñecida por Brenda Mondelo) nace no 1994  en Pedrafita do Cebreiro .Graduada en Xornalismo e Ciencia política,  publica o seu primeiro libro de poemas, O espello de Celia , no ano 2022

 


A CANDELA (Fragmento)

Recordas a maneira na que cantaba a cancela

do vento aquel verán?

como semellaba que dunha cereixeira ía nacer o abecedario

e nós buscabamos contar o tempo por areas

e con elas construír a materia do espello

calcado nesta palma que hoxe miro a contraluz

mentres xogo coas letras de azafrán esvaecidas así, 

no abano da razón que só entende a suma dos días, 

o lazo neboeiro dos defuntos e a orde da historia.


Lembras entón a escala sobre a que rubía 

a cancela do vento ese verán?

Como eu pendía dos barrotes de metal;

no meu maxín era pintura traída da lúa

e sobre eles quería agarrar as liñas celestes 

que conducían ao ceo a medio facer.......


De: O espello de Celia

jueves, 29 de agosto de 2024

PARDO DE NEYRA, Xulio

 


https://gl.wikipedia.org/wiki/Xulio_Pardo_de_Neyra

 

Desennobelas as curvas 

para chegáresme a un volcán

cuxa lava quer penetrarte

mentres me cedes a pel

en saudades de crianza


Enrédaste nas silveiras,

enchóupaste de amoras tintas

do cáliz deste regreso


Volves.volves e resolves

regresas.Regresas e egresas

introduces.Introduces e traduces

fozas.Fozas e refozas


Eu -adivíñalo- son a terra

E aquí no medio sobrevivirás seguro


De: Uterus siue uolua

martes, 27 de agosto de 2024

PÉREZ DÍAZ , Lois

 




APENAS UNHA SOMBRA

Dilworth Park

o puro maniféstase natural
acontece sen máis
o puro no transo da vida
no descanso da morte
refulxe e desaparece
no seu intre de luz
sen a maior pretensión
busca ser 
a esencia do pleno
treme no seu fulgor
é revelación
foxe da palabra 
quere resplandecer 
non se deixa apreixar 
marcha afirma a súa condición

Philadelphia , 16:44h

MUIÑEIRA DO BRONX
(FRAGMENTO)

Lincoln Financial Field, á porta do concerto dos Rolling Stones

caín dando voltas á vía do tren
anotando pintadas que ninguén máis le
fun a Philadelphia en busca de luz
lendo a Ginsberg nun puto autobús......


De: Lugo Philadelphia






martes, 26 de diciembre de 2023

DELGADO GÓMEZ, Jaime

 Nado en Castelo, Taboada, Lugo (1.933).Foi arqueólogo, profesor no Seminario de Lugo é escritor.Combina o ensino coa antención aos enfermos (Capelán do Hospital Xeral Calde)



SONETO EUCARÍSTICO I

Trigo de amor que ondulas la llanura

con el color de mies ya sazonada,

que dobla su cabeza fatigada

por los rayos que caen de la altura.


Segando va con hoz la mies madura

la mano que verá panificada

la misma mies en Hostia inmaculada

y el sudor de sí mismo en levadura.


Va cantando, encorbado por el suelo,

el labriego al segar la mies querida,

uniéndose a los ángeles del Cielo

que cantan a esa mies ya bien molida

y adoran con amor y con desvelo

al Dios, hecho de pan y eterna vida.

                                     (Lugo, 1952)

    De: Poemas y narraciones cortas