sábado, 7 de abril de 2012

FOLE SÁNCHEZ , Anxel

ROJO” Y “DIANA”, DOS DOCUMENTOS GALLEGOS EN EL ÁMBITO DE LA POESÍA CÍVICA ESPAÑOLA.
Porque Fole también escribió poesía........



Roja,roja, roja, roja..
va la falange de obreros ...
sus rosas de rebeldía 
–rojas flámulas al viento– ,
mojadas por la marea
azul del azul del cielo,
sangran en plazas y calles
como el corazón del pueblo.
Rojos gritos de protesta
van lanzando los obreros. 
Venablos de su iracundia
hinchan el aire de estruendo,
No son falanges airosas
con militares atuendos
_finos corceles piafantes,
tensa la curva del suelo
estrépito de metales
y rítmicos pataleos–.
Son falanges de Espartacos,
son los espartacos nuevos 
que, a golpes de hoz y martillo,
forjan el futuro pueblo.
–Explosiones de coraje
con alaridos de acero–;
cantan, cantan, cantan, cantan
van cantando los obreros
–oda triunfal de martillos
sobre los yunques batiendo– ,
mientras las rojas banderas
abren su cálido vuelo...

            
                             
                        

martes, 27 de marzo de 2012

PIMENTEL Luis




Luis Benigno Vázquez Fernández- Pimentel( 1895-1958)  ejerció la medicina en su ciudad natal,trabajando  como médico en el Hospital Provincial de Lugo desde 1922.Es un autor  que marca un estilo peculiar .Escribe con melancolía, con  sentimiento de principiante , bajo  el nombre de Luis Pimentel. Sus poemas  apenas fueron conocidos, pues sólo los leía a sus amigos en las tertulias que frecuentaba.





ENTERRO DO NENO POBRE


Punteiros de gaita
acompañábano
O pai de negro;
no mar, unha vela
branca.
Os amiguiños levábano
Non pesaba nada.
Abaixo, o mar;
o camiño no aireda mañá.
 Il iba de camisa limpa
e zoquiñas brancas.
Os amiguiños levábano
Non pesaba nada.


De: Sombra do aire na herba

...
I
No hacer nada,
nada,nada.
Estar quietos, mirando 
el día que comienza
No querer apresar
ese pájaro que pasa
entre nosotros.
(Acaso venga de cometer un crimen)
Él lleva un misterio
sobre sus alas.
No desear tenerlo
en nuestras manos,
como a un corazón de soldado
que late de miedo.
Contemplar el río, quieto,fresco,
como el brazo de la amada
bajo los verdes árboles.
Alejar todo de nuestra presencia.
Sin esfuerzo, que nuestra mirada
descanse en las lejanías.
Esperar, esperar con sosiego
a que vengan las horas nuevas.

II
No hacer nada,
nada,nada.
No llorar por las estrellas;
sentir solamente
ese rumor lejano de la noche
que está más allá del pensamiento
o más allá de la tierra,
ese trabajo incesante
de ,millares de horas y de siglos,
velando en la sombra.

No hacer nada,
nada, nada.

Más allá de nuestra frente,
todo en orden.
Que ni una idea, ni un pensamiento
ni una brizna del espíritu
no estén en reposo.
Que el rumor de nuestra sangre,
esa canción trágica que a veces oímos,
esté dormido.
Si miramos a las manos,
ver que son las nuestras.
Que desaparezca el horror
de creer
que son las de un muerto
desconocido.

No hacer nada.

Estar quietos ,mirando a la ausencia.
Sentir que dentro de nosotros
todo está en su sitio,
como esa estancia
tan sencilla y pulcra
con la que siempre soñamos.

De : Barco sin luces 







domingo, 25 de marzo de 2012

RODRÍGUEZ FER, Claudio


Lo mejor de este poema es la fuerza que emana   sobre todo con ese  ... ámame hacia la izquierda...y siempre  hacia ti misma....mismo contra mi mismo.





ÁMAME ANARQUISTA


Ámame anarquista
frenéticamente
mientras desato y suelto
el pañuelo que sujeta
tu cabello

y libero a tu pecho
ya sin freno
ya sin sentido
siempre hacia la frontera
roja y negra
y violeta
ámame hacia la izquierda
cara a cara
hacia la noche
hacia ti
siempre hacia ti misma
Ámame anarquista
mismo contra mí mismo.



De:  Tigres de ternura



jueves, 22 de marzo de 2012

CUNQUEIRO MORA , Álvaro

 


                                                                 


                                                                                                
https://gl.wikipedia.org/wiki/%C3%81lvaro_Cunqueiro

DÍXENLLE Á RULA

 

Díxenlle á rula: Pase miña señora!
E foise polo medio e medio do outono
por entre as bidueiras, sobre o río.
O meu anxo da garda, coas azas sob o brazo dereito,
na man esquerda a calabaciña da auga,
ollando a rula irse, comentóu:
-Calquera día sin decatarte do que fas
dices: Pase miña señora!
e é a alma tua a quen despides como un ave
nunha mañán de primavera
ou nun serán de outono.

 

(De: Herba de aquí ou acolá)

 

NO NIÑO NOVO DO VENTO

 

No niño novo do vento

hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
quén poidera namorala,
meu amigo!

  


POLOS TEUS OLLOS QUEN PASOU, AMIGA

 

Polos teus ollos quen pasóu, amiga,

deixóu unha ollada de amore perdida.

Nos ollos teus.

 Deixóu de amore perdida unha ollada

polos teus ollos quen pasóu, amada.

Nos ollos teus.

 Cinza levás nos ollos, amiga,

       daquela ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

 Borrallo nos ollos levás, amada,

 que non miraches a quen te ollaba.

Nos ollos teus.

  

De: Cántiga nova que se chama riveira

 

jueves, 16 de febrero de 2012

VILLAR JANEIRO, Helena








AS TÚAS  MANS FIXÉRONME XARDÍN

As túas mans fixéronme xardín,
xardín que se cubriu de buganvilias,
de xorros mornos,
de cantos e olores
tal como aconteceu no paraíso.

O bo xardín amante, sempre oculto e semisilencioso
quere ser para ti camelia e mirto
e ofrecerche benvidas de colores
danzando as percusións das carricantas,
dos grilos
e das ras.

Mentas me cobren
as pingotas de mel que deita a tarde
no violín do vento
agardo a que se espallen os perfumes
 que trae a noite
o termo do farol para que o apague a brisa
que como en beixo envían as montañas.

E vístese o xardín de estrelas e de lúa,
os peixes colorados bulíganme no ventre
e as ás das bolboretas en vértixe
búscanme os seos.

Cando te vas
adormece o xardín como un infante
amamantado polas lilas húmidas
e apousado na miña desnudez.

E canta paseniño
aniñando na rosa do meu corpo
o paxaro da alba.


E COMO CERVA NOVA SOÑO COAS ALBAS


A noite é longa e eu
apéome do soño pola escada de olores
que queda sobre o sono,
polos ecos do blues que tremece  nas blondas
brancas da lencería.

A chuvia que escribiu o seu adeus azul sobre o tellado
deixou tamén no aire
o fresco agurgullar das augas todas
entre todas as frondas.

A noite é longa e eu
báixome dos brincos da miña infancia
e como cerva nova soño menceres
na fonte onde lavaban camisas as belidas.

A noite é longa e eu
cruzo como amazona as primaveras
e coas papoulas e os trigais ondúlome
ás cóxegas do vento.

A noite é longa e eu
retorno á amante sombra da túa árbore
de novo sacra e ergueita cal ciprese.

¿Soubo Beethoven
que eu podía vivir cabo de ti
aquél mencer de trigo e paspallás
do seu Der "Wachtelschlang"
na veciñanza da alba?


De : Festa do corpo


sábado, 26 de noviembre de 2011

POZO GARZA, Luz

"El espejo del agua me rueda por los ojos.Mis manos sumergidas son dos peces morenos"
Así escribe  Luz Pozo Garza , nacida en Ribadeo en 1.922

Luz Pozo Garza


O PAXARO NA BOCA

Os teus paxaros choven miudiño
sobre das miñas arbres e tamén
sobre destes meus beizos que che cantan.
Eu fago conta de que son de terra
ou son unha silveira no teu coloa
na túa beira de aire e peixes louros
Recibindo o sabor da túa paisaxe:
húmedas aves novas do teu peito.
Aquí estou meu amor, aquí me choves


UN CUNCO AGORA

Vin de queimar madeira tal vez noites
nos arrabaldos murchos.Bate o vento
na pechada fiestra.

Extinguíanse as mans os cabelos a nuca
por onde esvaran os conxuros

Fiquei no limbo da tristura
non sei cal era a cor do ceo.
Sobor da cinza morna
enformei a fogaza da miña soidade

Auga da fonte chora.
Se atopo un cunco agora
enchereino de bágoas.