CRECENTE VEGA, Xosé

Nace na parroquia de Santa María de Outeiro,concello de Castro de Rei o día 3 de xuño de 1986.Fillo de labregos ,ingresa no seminario de Mondoñedo e coincide ali con Trapero Pardo.Licenciase en Filosofía e Letras polas Universidades de Santiago e Salamanca.
En 1938 vai destinado ó Instituto de Ciudad Real .En 1940 pasa ó Instituto Ramiro de Maetzu  de Madrid.En agosto de 1941  foi nomeado  por oposición catedrático de latín no Instituto de Antequera.Un ano mais tarde é trasladado ao instituto de Segovia do que é nomeado director.Nesta cidade terá lugar o seu pasamento o 21 de marzo de 1948
Publica un so libro :Codeseira

ANOITECER

Vai o sol na furada.Os sapos pirguiceiros,

cansados baixo  as pedras de estar acochadiños,

salen tocar a frauta ás beiras dos camiños,

e escoitase nas regas os "grau-grau" barulleiros

das ras.Pasan rozando  por entre os maciñeiros

os roncós.E parexas de ledos paxariños

agrúchanse ,piando,na quentura dos niños,

entre o follaxe espeso das silvas e os loureiros.

Unha nena onde a fonte cun rapas parrafea.

Enchendo as corredoiras vén a avenza pra a casa.

-"Ei marelo pra diante"-un labrego que pasa.

Toca as Avemarías a  campana da aldea...

E no curral seus rezos marmullan dúas veciñas

e lámbense dúas vacas tocando as campaíñas.

IDILIO

Nos ramos do loureiro
cantaruxaba o  merlo namorisqueiro.
E no medio das silvas agachadiña,
cacarexaba a merla namoradiña.

O merlo atervou onde
súa noiva estaba.
-Moito cararexas,
-dille el.-I ela responde:
-Pra que me oias,anque non me vexas.


De: Codeseira

CAMPO, Marica

Foto: http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=MarCampo

http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=MarCampo

7

O mundo era unha praia e ti volvías

de percorrer a nado o firmamento:

ecos doutras galaxias coma un vento

constelado de voces, profecías,

Palabras como raios me traías,

velocidade en luz de tempo lento,

talismáns como estelas de contento,

siderais aves blancas, cotovías,

cabelos de cometa alporizados,

sons de luceiros, sons extraviados,

cósmico po, astral orballo aceso,

xasmíns de sol, planetas isolados,

extraños alieníxenas varados

do fondo do teu ser !ai,  tanto peso!

33

Adeus , amor, pedinche luz prestada

para facer a cor destes poemas,

luz de sol feble e non de estrataxemas

para entrares ti enteiro na labarada.

Quería un ton menor, a voz coutada,

outras xeografías e outros temas ,

mais asolagadas sempre cos teus lemas

e non deixas espacio para nada.

Adeus, amor, tal vez veña a buscarte

cando murchen as lilas e haxa lúa

para cubrirche o rostro co meu veo.

Foi ao revés agora a miña arte:

falei de min, mais sempre a conta túa

fixen en ti comigo o meu careo.

De : Pedinche luz prestada

GARCÍA MATO, José Luis

http://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Lu%C3%ADs_Garc%C3%ADa_Mato

UN VASO AZUL

Un vaso azul

sobre la mesa.

Un vaso azul,

un vaso,

un vaso…

Un vaso color celos.

Un vaso nada más,

un casi nada.

Nadie sabe que está

lleno de un mar,

del mar de tu recuerdo.

Y en ese mar,

hundiéndose ,

mi barco,

para siempre jamás.

 De: Verbas pra unha rapaza 

CANTIGA ANTERGA

Se mía señor non for trobada

per bon segrer e ben louvada

!Ficarei per troveiro!

Se miña dona non tiver xogar

Nen bom segrer  quixer loubar

!Ficarei per troveiro!

E cantarlle ei a miña señor

cantigas vellas de on amor

!Ficarei per troveiro!

Cantigas vellas de amigo e de amado

vellas tencons de segrer namorado

!Ficarei per troveiro!

QUINTIÁ PÉREZ, Xerardo

http://literaturagalega.as-pg.gal/autoras-es/quintia-perez-xerardo.html

POEMA DO FILLO

Hai unha relación evidente.

Un poder substantivo que nos convoca.

Contemplar o fillo debaixo da sombra

do vello castiro, aí, onde está

coa súa Les Paul Custom AWH

emulando o comportamento dos Monos  Árticos.

Con ese espírito,

O SEU, caéndolle por diante dos ollos--

MEMORIA EPISÓDICA

A imaxe do Citroen Dyann 6

con letras laranxas imprentadas

no cristal do portón traseiro onde dicía

PARA GENTE ENCANTADORA

é unha manifestación mais

da melancolia como factor ou vínculo.

algo que determina

a producción LITERARIA do AGORA

Isto e  mais outro

o que se escribe

e mais o que non garda relación algunha

co que se escribe

Estar alí, no pendello da Casa da Ferreira,

e darlle á panca do intermitente

para escoitar o preciso tic-tac que emitía.

Acedendo pola noite

e alterar as luces longas coas curtas.

Escoitar o propio folgo no seu interior

e remexer a guanteira onde sempre había

restos de Optalidón  e papeis que falaban

das características técnicas do vehículo.

Un sistema que se organiza   a sí  mesmo

onde todo se regula sen necesidade

de plantexamentos- unha liberdade

Entrar, falar da família, criticar.

E viaxar cara a un  día de festa

na casa da tía Virtudes;

aló, no Pacio, despois do cruce da Mámoa.

Ir dentro.

Co cheiro intenso a Varon Dandy

e coa luz que caía de cheo

sobre os ollos que se pechaban.

Que se pechaban!

Que se pechaban!

Así, unha combinación de imaxes

como resultado do control exercido

-unha e outra vez teimadamente-

sobre um espazo de sensacións abertas

que conforman isto que se chama

Memória Episódica

onde se representan vivencias e acontecementos

que funcionan como epifanías ou, se a caso, liberacións

cognitivas dunha información que fica aí, organizada,

á que se accede grazas a unha espacie de bucle

espazo-temporal onde se lembran intres e lugares

 debidamente codificados...--

De: Fornelos & Fornelos

RÁBADE PAREDES, Xesús

 

http://gl.wikipedia.org/wiki/Xes%C3%BAs_R%C3%A1bade_Paredes

1.959.NAIS TODAS

Foron rea longuísima de escravas

baixo todos os amos.

Os canteiros puxéronas en cruz,

cos nenos moribundos nos seus brazos.

E volvo atrás a folla balorenta do tempo

e pronuncio as palabras primeiras que me deches

e fálame só un eco

no que habita o meu nome.

1.991 .TARDE EN HANNOVER

Cangan o meu país tres pedras negras:

renunciar á memoria,

querer ser outro

e acabar sendo ovella.

De: Os anos da memoria

RODRÍGUEZ LÓPEZ, Manuel

http://es.wikipedia.org/wiki/Manuel_Rodr%C3%ADguez_L%C3%B3pez

O MUIÑO DA FERVEDOIRA

Esquecido no fondo dunha rega,

esborrállase o muiño fariñeiro

tradado pola couza no farneiro,

na buxa, na peneira, na moega.

Xa non se lembra da última fanega

de molaxe trocada em pan albeiro,

nin  a frescura sinte do regueiro

que á súa beira rápido escorrega.

Non deixa a mesta fraga ve-lo ceo

Nin o solpor nin  a brillante aurora

e, por veces, ecoa um longo ouveo.

O seu monótono treinar, noutrora,

invitaba a ruar e ó parrafeo

!Que só e abandoado fica agora!

       NOVOS FEITIZOS

Primavera outonal, fentos de cobre

nos lenzos da muralla.Os negrillos

vístense de amarelo.As noites medran

e despreguízanse os primeiros fríos.

O mercado arrecende a mazáns , noces,

castañas abadengas e racimos .

As rúas estalícanse contentas

nun ir e vir de mozas, mozos, libros.

Remataron as festas do Patrón

e a cidade xa ten novos feitizos.

De: Onte e hoxe vivencial