PARADA JATO, Xesús Alfonso

Nado en Meiraos  , Folgoso de Courel (1.967) , escritor e artista plástico, colabora en numerosas revistas coma Xistral.

    Fotografía: https://www.avanteditorial.com/jesus-paradajato/

http://gl.wikipedia.org/wiki/Xes%C3%BAs_Alfonso_Parada

III

-¿ D´ onde veis?

-Da campa

-Andaba a auga quebrada?

-Non , hoxe non

-Non sei a qué fuches.

Olla os cumes envoltos na néboa

o abrazo das aciñeiras

as pedras brancas calías

o osn das fervenzas

de claras e limpas augas.

Lembra sempre , das uces, a cor súa

as pingas da choiva

mesturadas con raiolas.

(De : A cor das uces)

PROPOÑO NON DICIR NADA DE TANTAS COUSAS QUE

marchan

á danza das ánimas polas corredoiras.

Que foi dos caneleiros?

Só na memoria, rouco son o mencer.

O arado rabuña as terras que hoxe aran.

Florea o canso mazairo.Entre sombras só hai 

dor 

en catro cachos.

A xeada conxela o pouco que queda.

Roxen pisadas alleas.

verbas

na noite enteira.

DEVEZO POLAS CORES DA LÚA DE MAIO

cando é verán 

adiantado.

Tras a ponte xa se ven terras

espidas de flores.

Ollo cara ao infinito

mentres o día foxe ledo

e incerto.

Ollo cara a cerdeira que foi roxa

no inverno, ardendo.

Da obra colectiva: Sentimentalismo.Antoloxía de refrencia .Etapa de fundación

FERREIRO REAL, Cristina

                                                      

                                                   Enlace a su blog   : http://cristinha.blogspot.com.es/

  
FLASHBACK
I
durmo a medias
meto o dedo no café (*1)
suando motivos

as pombas
na miña man esquerda
reprodúcense.

II
este poema remata no inicio das túas mans
o desquilibrio escapado en ti

(o desequilibrio era unha pomba
e ti (*2) o desequilibrio
 granulado)

III
que este texto sexa unha cadeira dobregada (*3)
ou o poder bipartito
do bafo
das mans marcadas na mesa
ou o sensentido das carreteras
e esta
esta que sexa a hora de chopin
eterno(*4)interludio
dos camiños

que sexa isto dioivo
e que sexa no teu costado
para que te inclines
en papeis acartonados

pero o ceo non é nube
o ceo tiña dentro
clítoris descalzos(*5)
....extraviados
e un faiado.


.......................................................
*1: flashback I
*2 : flashback II
3*:   flashback III
4* :  flashback IV
*5:  flashbackV

(De: Desequilibras e caer)


DOROTHY TAMPOUCO ESTABA ALÍ: TEORÍA DA CASA

I

No fondo da escena  limpabamos a auga e furgabamos nas

caixas buscando peixes mortos,

cos ollos saídos en postura de agardar nada.A luz non era

suficiente.

Despois o frío de nove invernos entrou nos laboratorios e nas 

casas de contrabando,

con violacións de morada, violacións demoradas,

escenarios acantilados, soldados derretidos,

cabalos correndo cara Java,

area nos zapatos.

II

Poderíamos estar en suspensión.

Dentro da casa hai auga xeada e os seus habitantes teñen pés-patín.

Dentro da casa hai auga.

Fora da casa, isto.

A casa está en suspensión.

(De la obra colectiva: Sentimentalismo.Antoloxía de refrencia .Etapa de fundación)

LÓPEZ VALCÁRCEL, Xulio

http://xuliovalcarcel.blogaliza.org/

II

Na cidade das pombas mortas

a balazos

é doado atoparse con persoas

que viviron un tempo

non pasado.

É doado atoparse,

na cidade das pombas mortas

 a balazos,

chorros de sangue

zumegando das fontes

sin que naide se abraie.

I é que na cidade

das pombas mortas

abalazos,

o sangue non é azul,

non é marelo;

non é branco

nin siquera bermello.

O sangue é medo

soio medo,

na cidade das pombas mortas

a balazos.

Poden falar de amor

nos cafés,os homes,

dous minutos e catrocentos anos;

poden, ó fin,calquer tarde,

quitarse os zapatos

e non voltar a camiñar sobre da terra,

os homes que dende sempre

esistiron...

na cidade das pombas mortas;

a balazos!

De:Víspera do día

VALLADARES LÓPEZ , Saturnino

 Fotografía: https://www.bookeiro.com/2017/07/segredos-da-fenix-e-o-primeiro-livro.htm

http://galegos.galiciadigital.com/es/saturnino-valladares-lopez

Incendiando la tarde

arden azules plumas de ternura

con sabor a sol.

Es una gaviota

que, alargándose, cruza mi mirada.

....

Desnúdate,

porque yo soy la sombra de la enredadera.

Tú eres mi patria.

Desnúdate y abrázame,

ahora que por fin te he encontrado.

....

De: Secretos del Fénix

LÓPEZ-CASANOVA, Arcadio

http://es.wikipedia.org/wiki/Arcadio_L%C3%B3pez_Casanova

NUNCA tivemos nada, nunca

tivemos nada, nada, nada,

Pois só que vivos era o canto

noso na Terra.Quen cantaba.

(Altos de albor soñamos vida

diante da Casa derrubada,

teitos queimados, mesa pobre

do pan, lareiras desfornadas).

Ollos que ollaron os solpores,

fillos vencidos polas airas,

soas soleiras dende a Noite,

Nunca tivemos, nunca, nada.

Que corazón de canto agora,

que voz de todos, que palabra

nosa diremos...(Dende o exilio

rocha da Morte contra as vagas

da morte sempre) Non tivemos

nin luz nin vida.Nada.Nada

foi noso, Terra.Con que canto

cantar entón...Casa queimada,

rotas as portas, cruz dos mortos

crucificados polas campas,

adro dos himnos, hortos, ermos

montes da sombra, soa herdanza

de soños pra quen vive.(Quen

poeta agora sen palabra,

sen voz de todos e sen vida,

sen canto novo que nos salva).

Nada tivemos nunca, nunca;

nunca tivemos nada, nada.

Orfos de Terra, nunha terra,

teito queimado a nosa Casa,

fillos no leito do sudario,

homes de exilio,(quen cantara

cancións de vivos cando soios

estamos,soios).Nunca nada

tivemos nunca..Ollos que ollaron

vellos solpores, anos, ramas

de luz, de vida, altas soleiras

do Pazo, Terra, Templo, azas

do corazón, do corazón,

do corazón...(Quen o cantara

Ora na Noite).Non tivemos

nin a palabra.

Nada, nada

tivemos, non.

Fillos do exilio,

himno dos mortos, cruz das campas,

montes da sombra, hortos, ermos,

adros de pedra –(!quen cantara

ora na Noite!)-portas rotas,

altar do cáliz, teito e Casa

queimados sempre.

Non tivemos

-de ninguén fillos- nin palabra.

(De: Memoria dunha eda)

• 
  

DO POEMA

O poema:

tonal de sentimento

e o son da palabra

no suco do verso.

Á luz do poema,

eu do labirinto

dende o escuro espella.

Lámpada do verso:

revelar as sombras

que espreitan por dentro.

Non imite a troba

á fonte do monte,

sempre a gurgullar

cos mesmos acordes.

A palabra espida?

Lingua barateira

do peor escriba.

O verso, libre ou medido?

Que máis ten, se se saben

tanguer as cordas do ritmo!

Atende ó soneto:

rima e sílabas contadas

para afondar no segredo.

(Coda)

Sexa o poema o que

certo deba ser:

Secreta mensaxe

que se afai á luz

da esteticidade.

De: Dicir unha razón

POCIÑA PÉREZ, Andrés

 

http://www.galegos.info/andres-pocina-perez

SE PODESE COPIAR A WHITMAN

Hoxe xogo os intertextos

e maxino que podo copiar a Whitman

The poet of the Body

the poet of the Soul

quizais porque tamén eu creo

que unha silveira quedaría moi ben nos parladoiros do ceo.

Penso en ti

(agora no teu corpo)

e fáiseme verso a pura anatomía

cabeza, colo , pelo, orellas, lobo e tímpano das orellas

head, neck, hair,ears, drop and tympan of the ears

un verso só se son teus

como os do corpo de Whitman

hips, hip-sockets, hip-strenght, inward and outward round,

man-balls, man root

cadeiras

articulacións das cadeiras

forza das cadeiras

redondez cóncava e convexa

bolas de home, raíz de home

do corpo de Whitman

no verso de Whitman

que non pode ser no teu.

Unha eternidade de cultura machista fíxonos impronunciábeis no verso as palabras auténticas para chamar aquelas partes do teu corpo polas que o meu se axita.

Quédome daquela

cos teus ollos,

beizos, fázulas, orellas, colo,

e calo aquelas outras

que seica non entran no verso

(mesmo se son túas)

máis por seren túas

nelas penso,

e tamén porque son partes da alma

ou mesmo a alma

(O say now there are the soul)

coma dicía Whitman.

(De: Versos para Aurora)

POEMA ONÍRICO 18

Ábrome de pernas

cando xa sei que ninguén vai vir

e tócome mainiño,

docemente,

sen presas

teimando que tarde o momento final

que sempre é o mesmo,

e despois nada.

Despois venme sempre a tristura de pensar

que teño unha man por amante,

eu , que sempre soñei com fermosas mulleres,

louras ou morenas, que máis dá,

de ollos castaños, negros, azuis, verdes

¿vou poñer condicións, eu?

con labres grandes e carnosos, eso si, por favor,

e de peitos medianos, recheos, ergueitos,

como as soño

cando comenzo a tocarme coa dereita, miña amante.

Como un rapaz calquera, ¿non é?

Como calquera rapaz.

Onte cumprín corenta anos.

De: Apócrifo de Fiz matinado en sonos