martes, 2 de febrero de 2016

FERNÁNDEZ ABELLA, Xoán Xosé



https://gl.wikipedia.org/wiki/Xo%C3%A1n_Xos%C3%A9_Fern%C3%A1ndez_Abella


O CRAVO DA MIÑA DOR
(Á miña nai)

Teño no meu corazón
de día e noite ,cravado
un cravo., xa enferruxado:
o cravo da miña dor!

Non me abandona un momento,
que el sempre na miña alma
está, roubándome a calma
e traéndome a dor.

Cravo tal nunca creín,
ai! ,merecer como culpa.
E alí está esculca que esculca
sen ter de min compaixón.

Ai!,cravo da miña angustia,
craviño das miñas dores,
craviño dos meus amores
¡cravo do meu corazón!

Lévote sempre cravado
e fasme tan gran ferida
que, sen ti, a miña vida,
miña non  sería ¡non!

Ourense, 1956

CONTRA A GUERRA DE IRAQ

Guerra non,
e non, e non.

Terror, morte, destrucción,
inhumana regresión,
ai!, do humano negación
non ,e non,
e non ,e non!

A razón e o corazón
rexéitana con paixón:
Guerra ,non;
e non, e non!

 Os Tilos, xaneiro, 2003

De: Poemas de amor, loanza, condena e outros

jueves, 28 de enero de 2016

DÍAZ CORBELLE, Nicomedes Pastor

Te teneara raoriens.
TIB. Eleg. i, lib I. 

Ven á mis manos, de la tumba oscura,
Ven, laúd lastimero,
Dó Tibulo cantaba su ternura,
Dando á Delia su acento postrimero.

Y tráeme los ayes encantados
Con que dulce gemía,
Cuando ya con los párpados cerrados,
En brazos de su amor, desfallecía.

Ven, y el son de tu armónico suspiro,
Sobre mi arpa vibrando,
Al viento dé las ansias que respiro,
El fin de mi existencia preludiando.

Yo lloraré de un alma solitaria
El insaciable anhelo,
Invocando en mi lúgubre plegaria
El solo bien que me reserva el cielo.

Yo ensalzaré tu celestial dulzura,
Muerte consoladora.
Yo cantaré en tus brazos tu hermosura;
Nadie en el mundo como yo te adora.

Parece ya que en el dintel sombrío
De la tumba dichosa
Siento exhalarse un delicioso frío
Que el ardor templa de mi sed fogosa;

Y que un ángel mas bello que mi Lina,
Con semblante risueño,
En féretro de rosas me reclina,
Y el himno entona de mi eterno sueño.

Venid, exclama, á los sepulcros yertos
A terminar los males.
No es ilusión la dicha de los muertos;
La nada es el vivir de los mortales!....

Lo sé, lo sé; mas de otro modo, un día,
Brillante á mis ardores
El campo de la vida se ofrecía
Vertiendo aromas y brotando flores.

"Dó más placer divise, dije ufano,
Allí está mi ventura.
El ser que me formó no es un tirano;
Y el bien en el gozar puso natura,

"Destiérrese de mí la razón lenta
Y su impotente brillo:
Será mi norte lo que el pecho sienta;
Será feliz mi corazón sencillo,

Dije, y cual ave del materno nido
Lánceme en vuelo osado;
La senda del placer hollé atrevido,
Siempre de sed inmensa arrebatado.

Corrí á las fuentes do mi labio ardiente
Beber el bien quería;
Y á su hidrópico afán desobediente,
El néctar del deleité no corría.....

Y corrió por mi mal y era veneno!
Bebiéronle conmigo:
Crimen en vez de amor ardió en mi seno;
Fui amante inútil y funesto amigo.

Denso vapor al fin anubló el alma;
Y en letargo profundo
De quietud falsa, de horrorosa calma,
Dejé los hombres, y maldije al mundo

¡Oh natura falaz! Tú me engañaste
Con pérfida mentira,
Cuando en mi débil corazón grabaste
Esa imagen ideal por quien suspira.

Pasó de mis fantásticas visiones
La magia encantadora;
Destino atroz!.... no tengo ya pasiones;
Y un solo bien mi corazón implora.

Envía sólo un rayo de contento
Sobre mi hora postrera:
Dame un solo placer, sólo un momento...
El momento no más en que me muera.

Ya que entoldaste siempre mi ventura
Con tan nubloso velo,
Rasga en mi ocaso su cortina oscura,
Déjame, cuando expire, ver el cielo.

¡Ay! y al sentir ese éxtasis profundo
Que dá la patria eterna,
A la que fué mi j>atria en este mundo
Volver me deja una mirada tierna.

Llévame de mi Landro á los vergeles,
Y allí, muerte piadosa,
Bajo los mismos sauces y laureles
Dó mi cuna rodó, mi tumba posa

Apura, oh muerte, mi deseo apura
Y á mis votos te presta.
Lleva á su colmo mi postrer ventura;
Premia un instante una pasión funesta.

Propicia á la ilusión que me alucina,
Llévame á la que adoro:
Tremola entre los brazos de mi Lina
Tu crespón para mí, bordado de oro.

En ellos ¡ay! exánime posando,
Mi rostro al suyo uniendo,
Al compás de su lloro agonizando,
Y sus tardías lágrimas bebiendo,

Mis brazos se enlazaran á su cuello,
Que apoyo me prestara
Para esforzar el último resuello
Que en sus labios mi espíritu exhalara

¡Ay! accede al ansiar de un alma triste,
Muerte que anhelé tanto!....
Y en vez de esa corona que no existe',
Cubra una flor no más tu negro manto!....

Mas no, no cederás tu poderío,
Oh destino inclemente!
Y contra el mármol del sepulcro mío
Con furor ciego estrellarás mi frente.

Mi tierna juventud, mis padeceres,
Mi llanto no te apiada
Moriré, moriré!.... mas sin placeres;
¡Ay! moriré sin ver á mi adorada!
......

EN LAS RUINAS DE ITÁLICA.

IMPROVISACIÓN.

También muere el sepulcro! También murió la historia!
Hasta en la tumba efímero se humilla nuestro ser:
Las ruinas son un sueño, su vida es la memoria:
Vida y memoria llegan los siglos á perder.

No há mucho aquí se alzaron columnas á millares,
De un pueblo imperatorio severo panteón,
Las ruinas se acabaron; y mieses, y olivares
Robaron á los muertos su postuma ilusión.

En choza convertido, donde el zagal se aloja,
El antro de las fieras del ancho circo está.
Itálica!.... responden los versos de Rioja:
De Itálica los ecos, nada responden ya.

Así de almas en ruinas, que florecieron antes
Sólo recuerdos guarda la lúgubre mansión:
Evocad ¡ay! su vida en páginas amantes,
No en la caverna muda del seco corazón.

De: Poesías 


miércoles, 20 de enero de 2016

COCIÑA LOZANO, Olalla

Olalla Cociña (AELG)-2.jpg

https://es.wikipedia.org/wiki/Olalla_Coci%C3%B1a

 Enlace a su blog http://www.reveladora.blogspot.com.es/


Dun xesto seco
apagoulle o mirar
pechoulle os labios

mais non deixou ela que a cubrise por sempre a sombra
contraatacou coa noite posta enriba
coa risa fácil, tan útil ás veces
    -ves?lévanos vantaxe
     -por algo sabía tantos contos de memoria

De: Libro de Alicia









domingo, 17 de enero de 2016

MONTENEGRO SAAVEDRA, Amador

Ainda que a maior parte da súa vida está vinculada a cidade de  Vigo, nace en Santiago de Compostela e  criase en Lugo. Na nosa  cidade funda en outubro de 1889 , xunto con Manuel Pardo Becerra, a revista A Monteira,  na que participa con numerosos poemas. No ano 1932 morre en Lugo.

Amador Montenegro.jpg


https://gl.wikipedia.org/wiki/Amador_Montenegro


OS RATOS LEXISLADORES

En amañar pensando o mundo un día,
hastra trescentos ratos se reuniron
detrás de unha despensa, na que había
xamón e queixo, que eles pronto uliron.
O que logo pasou ben escusado
será que o diga: os ratos esquenceron
os motivos de habérense xuntado,
e o queixo e o xamón todos comeron.

¿Que estraño é que eso pase ôs ratos, cando
con outros que non o son está pasando?

A VELLA E A BOTELLA

Unha vella, moi vella, _xa tan vella
que no distrito naide a recordaba
nova, _como ouro en pano unha botella
de viño xeneroso conservaba.

Aló cando casara,
de vinte anos e sendo a mellor moza
de S. Pedro de Nós_¡contandoo goza!_
un parente e padriño lle donara
e anque a botella en tanto aprecio tiña,
que abril-a nunca quixo
a probal-a â velliña
moveuse ô fin cando os noventa fixo;
mais , ¡ou dolor! o tempo evaporando
o viño fora, e sólo pra mamórea
no fondo foi deixando
restos, que olían , como o viño , a grórea,
e a patroniña , en alto, a quén oíla 
quixo, falou estónceas, a botella
alzando: "como a min tamén é vella;
mais o esprito ainda ten, n-hai mais que ulila"

¡Ou rapaces, rapaces!, n-esquenzades
canto vos deixo dito;
que eses velliños, dos que vos burlades,
da mocidá que foi gardan o esprito,
e si asi , rapaciños, non pensades,
cando chegueis a vellos
¿Cómo os que  veñan pensarán , coidades,
si se miran en vós, como en espellos?


EL HOMBRE- BRUTO

Quiso mucho un jilguero a una jilguera
y fué correspondido,
se casaron allá por primavera, 
fabricaron un nido
y en él la jilguerita fué poniendo
seis huevos muy bonitos,
de los cuales saliendo
fueron, allá por Julio, jilgueritos.

Feliz fué la pareja,
y muy feliz sin duda que sería
si asomando la oreja
el hombre allí no apareciera un día,
que arrojando a los padres, implacable,
y llevando a los pobres pajaritos,
dejó la parejita inconsolable,
comiendo aquellos fritos.

El sol, la nieve, el agua , el viento
rindieron un tributo
al amor maternal en su elemento,
tan sólo el hombre lo negó ¡que bruto!


De: Fábulas Galaico-Castellanas



domingo, 10 de enero de 2016

FERNÁN VELLO, Miguel Anxo



http://www.bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=MigFern%E1&alias=Miguel+Anxo+Fern%E1n-Vello

LINGUAS DE VENTO

Son como golpes fondos sobre a flor lonxana do sangue,
gravitando un recordo dividido no tempo,
corpo ausente que de repente existe,
violenta fenda branca que se abre no pensamento.

Son como a luz abstracta do poema:
claridade terrestre de raíces, espellos,
sílabas transparentes, percusión insondábel
nun repentino ser ferido de silencio.

Linguas de vento entran porque veñen do abismo
como unha bágoa fría,
entran na casa viva
e sorprenden o enigma dunha materia íntima,
as espirais do clima,
o levitar escuro do destino.

Linguas de vento súbitas que penetran a estancia
onde tremen os fíos dunha dor que regresa,
e as tempas acendidas como un brillo durísimo,
desolación de esquinas contra un muro de olvido.

Son como un lampo verde no corazón dun pozo,
cando veñen e queiman co seu mercurio cego,
linguas dun vento triste que foxe da loucura
dun altísimo norte,
e de repente entran como febre xeada,
como agullas sen fondo,
na nosa carne insomne.

Son esa flor de xeo que estala e nos habita,
ou un breve arreguizo como alento de abismo
calquer tarde de marzo,
esas linguas de vento que de repente existen
e demoran en nós, poro de luz mordida,
o roce invisíbel da morte.

(De:"Antoloxía poética"
http://www.aelg.org/resources/publications/1213291931789antoloxiapoetica.pdf)


SEN TÍTULO

Oh mia patria si bella e perduta!

Vede a brétema baixa como entra nas casas,
como entra somnámbula polas fendas,
verdosa como a tebra dos campos,
con esa cor que teima no esquezo
e na raíz máis líquida da dor.
Védea como penetra devagar nas estancias,
pousándose no tempo, sen tempo,
creándose a si mesma nos espellos,
bebendo a súa propia nudez.
A néboa cos seus rostros sen nome,
cego ollar que regresa
iluminando a nada.
Védea nos cuartos da casa inflamados de frío,
apalpando as raíces insomnes da ruína,
a néboa que oxida as culleres e queima os froitos,
a néboa que amordaza o alento e transfigura os soños.

Cando pasan os días e segue a néboa dentro,
dentro dos habitáculos borrosos e suspensos
como un mar que tece o pensamento,
o animal invisíbel que devora as certezas,
todo arde nun eco de lonxincua ferida,
toda a néboa tisnando o corazón da orixe,
leite azul da negrura,
semente da soidade,
flor estremecida
da estirpe.

Non hai voz nin palabras neste leito extinguido,
patria opaca e perdida,
casa xorda no vento,
nin berce nin memoria,
humidade da morte,
lingua de xiz e serpe,
vapor e luz de eclipse,
pel de cal apagado,
nudez de chumbo e cinza,
antes de que o cadáver brille
na última oración
 pola Beleza.


De: Habitación do asombro



sábado, 2 de enero de 2016

CALÉ TORRES SANJURJO, Emilia



Emilia Calé.jpg

Ainda que son escasos os datos bibliográficos sabemos que naceu na Coruña en 1837, pero que pola profesión do seu marido debeu residir en varias cidades .Os seus poemas datados en Lugo, recollidos no poemario   "Horas de inspiración"  foron editados pola imprenta de Soto Freire no ano 1867.


HORAS PASADAS

En vano buscaré tu dulce encanto
efímero placer de un día hermoso,
pues gime el corazón, hoy angustioso,
destinado a vivir en el quebranto.

Yo triste lloraré mi desventura
en el mismo lugar do en otras horas,
las frases de amistad halagadoras,
me arrullaban con mágica ternura.

En medio de mis tétricos pesares
despertaré las voces de mi lira,
que cuando el corazón triste suspira,
tiene también dulcísimos cantares.

Mas, si al cantar una memoria abrigo,
sola yo debo hallar grato ese acento
tan triste, cual está mi pensamiento,
corriendo en pos de ese recuerdo amigo.

De la aurora al destello sonriente,
del mediodía al esplendor brillante,
de la noche al reflejo vacilante,
la imagen buscaré que miro ausente.

Pero si al divisarla en lotananza
no encuentro para mí ningún consuelo,
elevaré mis ojos hacia el cielo,
que allí al menos existe la esperanza.

A LA CIUDAD DE LUGO

Quisiera ofrecer un canto
cual prueba de mi cariño
a un pueblo que vale tanto;
¡Ah! prestadme vuestro encanto
bellas márgenes del Miño.

Que en medio tanta grandeza,
si me sobra corazón
para admirar tu belleza,
es por demás la pobreza
que existe en mi inspiración.

Nunca podré bosquejar
ese conjunto grandioso
que llegas a presentar,
en el mágico girar
de tu río caudaloso.

Ni cantar de tus corrientes
el  melodioso murmullo,
cuando en rumbos diferentes
alzan con notas dolientes
un arrullo y otro arrullo.

Ni ese cuadro sin segundo
de las apacibles noches,
que del solio azul del mundo
copia ,en silencio profundo
el agua, miles de broches.

Yo registro en mi memoria
cuando subo a tu muralla
obra de pasada gloria,
las páginas de una historia,
que abierta en ella se halla.

Mil veces desde su altura
contemplé el Occidente
su luz que tenue fulgura,
buscando en la sepultura,
para nacer en Oriente.

Y admiré ese sol brillante,
que allá en su carro de oro
la tierra vela constante,
enviando el fuego amante
de su inefable tesoro.

Y entonces al observar
tan bella naturaleza
me puse triste a exclamar:
vendrá el tiempo a derribar
Muralla de tanta grandeza.

Pues de su antigua arquería,
y sus cristales lucientes,
solo se ven como guía
restos, que dieron un día
laureles a los valientes.

En el Mosaico que admira
todo viajero al cruzarte
más tu mérito se mira,
porque su forma respira
de los romanos el arte.

Hoy tus armas más sublimes
que las primeras ostentas,
por un concilio, no gimes
bajo una ley que suprimes
porque la de Dios alientas.

Desde tan feliz momento
absorto te mira el mundo,
que en ti  Dios puso su asiento
dándote en el Sacramento
su amor más grande y profundo.

En pocas halla rival
su grandiosa maravilla
de la Santa Catedral,
donde esplendoroso brilla
ese Alcazar celestial.

Acoge Lugo este canto
nacido de mi cariño,
pues para mí vales tanto,
que hasta me ofrecen encanto
las márgenes de tu Miño.

De: Horas de inspiración