miércoles, 23 de marzo de 2016

BLANCO ALVITE, Jesús José


TU DORMIAS EN UN LECHO DE LABIOS CRUZADOS

Tu dormías en un lecho de labios cruzados,
eras como la aurora desvanecida
en el desposorio azul de las fuentes.

Tus recuerdos envolvían botones sin pétalos,
aquellos botones que cada mañana
morían abrazados en alfileres de luz.

Aún los instantes
deslizan por tus ojos los delantales albos
que en todas las horas
señalan el camino de las aguas corrientes.

Todos los preludios
tronzaron tus momentos musicales,
ecuaciones en la incógnita de ruídos.

¿No piensas
porque el céfiro ceñía a tu talle
aquel velo infinito
que formaron las hojas con su muerte?

Te hallabas abstraída
por las cúspides verdes
que olvidaron su otoño.
y las gotas encarnadas
que expulsaste en los crepúsculos dormidos
encendían tu carne
con el deseo de todos los deleites espontáneos
¡Déjame recoger tus pétalos…!
esos pétalos sin límites
que rompieron el descanso del rocío
en su interminable ruta de sed.

Tus contornos enfermizos
exprimieron las esencias acabadas
del astro que nunca volvería
a incendiar tus cabellos,
aquellos cabellos tan blancos y débiles
que buscaban raudales de sol a distancia.

Y así tu cuerpo hecho polvo
olvidó el efímero azar que cada tarde
aportaba a los ríos raudales triste
como los bordes de un eco moribundo.

Ciñe mis sienes con la voz lánguida
que en el crepúsculo besa la bruma dormida,
sobre el manantial inmóvil
donde los espejos rompieron
las quebradas inevitales del destino.
Haz de la penumbra en que vivo
Un nuevo horizonte de rosas desangradas.

TARDE GRIS

Quiero sumirme
en el monótono canto de la lluvia,
esa lluvia que humedece los senderos morados
como una imagen perdida en un beso de nubes.

Ella dobla las espinas dorsales
de mi ilusión deshecha
por las ramas que vieron nacer la primavera
en la endeble juventud de su cuerpo.

El viento,
balada de instantes,
tuerce mis manos
al compás de los sueños que todos los días
repiten el mismo espacio insondable.

Anhelo que ese viento
imprima con cautela, de viejas añoranzas
mi cuerpo oprimido por el roce inacabado
de las gotas de agua,
de las gotas de agua que lentamente
dijeron el último  adiós a las rocas, a las flores y a los ríos.

Ahora….
como rauda sucesión de minutos instantáneos
mis ideas perecen en el polvo,
en el polvo gris
que ha juntado las gotas de la lluvia,
de la lluvia insistente y sagaz,
vidrio improvisado de mis pensamientos.

En las reiteradas curvas de los árboles,
curvas de plomo que forman las hojas al romperse,
cantan los pájaros húmedos
su aviso final a la ribera
donde vive la esperanza convertida en abrojos.

Mi insensato delirio de distancias
lleva los ecos de la tarde
que se asocian con análogo afán de conocerse
y producen la misma inquietud
en las aguas torrenciales,
voces humanas que encubrieron sus ahogos
en el jugo refrescante de la hierba
extinguida en los confines de un suspiro ondulado.

Y así bulle mi inquieta fantasía
aportando a los rincones oscuros de los valles
ambiciones ocultas en un rayo de luz inexistente,
aquel rayo que agrandaba todas las figuras
con deseo de abrazar a un Dios desconocido,
vaguedad insólita de una tarde de fiebre.

De: Baladas de Agonía


lunes, 14 de marzo de 2016

GONZÁLEZ LÓPEZ, Luis

Chamado Lois de Cando,  fillo de pais galegos, nace en Madrid en 1866 e  morre  en Barcelona no 1916.Coñecido como   “Él poeta de los cantares”, colaborou nas  máis  importantes revistas e xornais  da época.
No ano 1869  volta a terra,   e vive  un tempo cos seus avós paternos na  Casa de Méndez, en Neira de Rei, concello de Baralla.O seu sentir  galego perdurou  alén de Galiza , cando se mudou definitivamente  a Madrid coa súa familia .
Ricardo Gómez Polín recolle no seu libro A  víspera de San Xoan en Montecubeiro  (1891-1991) os poemas galegos  de Lois de Cando .


NEIRA DE REI

Non sei que sería, que tivo ese acerto,
non sei se iste é nome do tempo pasado
nin sei se isto é cousa dun xenio encantado.
¡Ningures mo dicen, de quen perguntei.!
Pero é nome posto cos cinco sentidos:
a terra cuberta de fruitas e froles,
a terra das nenas con cara de soles,
a terra encantada de Neira de Rei.
A nai que me quere naceu nesta terra
i ó pé dunha eiraxa, cal vellos creentes
descansan os corpos dos meus ascendentes:
¡de alí foi a nena que tanto chorei!
Nos anos primeiros da miña crianza
Correndo sin treguas polos soutos e prados;
subindo cerdeiras, saltando valados,
os tempos mellores da vida pasei.
Alí son as nenas xeitosas, garridas,
alí vin as caras máis lindas da terra,
o chao ten os puros prefumes da serra
i a paz dos patriarcas en ela atopei.
Os dolmes dos celtas i os castros dos mouros
ca ponte romana do Mazo, á mamoria
nos tran ós que rastros deixaron na Historia
i aquela terriña tivéronlle lei.
Por ela reñeron, en luitas de morte
legando seus aies ás augas do Neira,
que en tristes queixumes recorre a Riveira
en canto se aparta de Neira de Rei.
Que ten esta terra non podo sabelo,
que chora ó deixala quen pon os pés nela
i alábana todos que chegan a vela.
¡Que meiga de terra.! ¡Que ten non o sei!
Alí, vendo as augas de fontes e regos
do mundo as tristuras esquezo dorido.
¡E cuadrallo xeito seu nome garrido
a terra fidalga de Neira de Rei.!


UN BICO..
Estaba morrendo,
bicoume na frente,
e aquel bico de morte feriume
co fogo da febre.
Estaba a probiña
aspada ca sede,
folguexar non podía, i oupouse
sentada no berce.
Cheáronse de auga
seus ollos, namentres,
cuberto co pano,tapaba eu as bágoas,
querendo conterme.
"¡Adiós! " mui baxiño
¡non podo esquencerme!
me dixo ,"non chores: si a morte me leva,
¡que vas a facerlle!"
I entoncias, cos beizos
ardendo ca febre,
colleume a cabeza, chegóuma ó seu peito,
bicoume na frente.
Derriba da roupa
engorde caieuse,
e non puido decirme xa nada,
non puido xa verme.
Voaba a súa ialma
pró ceo, namentres
eu con ela quixera marcharme,
¡quixera morrerme!
Do bico postreiro
acórdome sempre,
i anínda sinto a calor dos seus beizos
no medio da frente.

De. A víspora de San Xoan de Montecubeiro e outros poemas galegos

Autor: Ricardo Gómez Polín

martes, 16 de febrero de 2016

CARBALLIDO, Cesáreo

Nado en 1971 en Lugo, estuda nas facultades de Filoloxía de Lugo e Santiago de Compostela.Na actualidade vive e traballa en Francia.Sede auga é o seu primer libro , o seu segundo poemario ideado en Poissy leva  por nome  Pequeno sol satélite.


http://www.poesiagalega.org/uploads/media/varela_sieiro_2001_carballido.pdf

aquepi caop er éxilée, laa goraa quea n tessó com íade cide

desprégase o quilómetro fora,
e as horas que a deixaban toda orfa
nai a nai, dedo a dedo
en cada palmo desta casa. Aquí
a pica o perexil é ela, agora
a que antes só comía decide

Exilée


noc um eóp as arn
on puid enver cop elo
co rtein ona cas
aunpo uq uiño
inve rnoeu no nove ndo
inv ern oeun on oouvi ndo
in vernoe uno nocom pro
Dur od  eler

De: Sede auga

entra aquí, dis,
e pola ventá pola que miras ese sol
entro así fago a porta
entro para che cantar, así me queres
e rexéitasme lene e baixiño. Saio
saio fácil, xa non hai nin parede,
en vez diso só quedas ti
como para avisar:

aquí había que pararse e bater

De: Pequeno sol satélite


jueves, 11 de febrero de 2016

FIGUEROA PANISSE, Adela


Entre folha e folha
venha o demo e escolha

Margaridas floridas
macela en flor,
recendo e cor
nos campos de verao.
Flor que se desfolha
Para amantes e escolhas.
Este si
Este non
Folha a folha
O amo escolhe.
Calade! schist!
¿A quen premiou 
o azar da folha?

Margaridas floridas
Inocentes,
Ulindo a verao

Malfadadas bombas
Margaridas
Destruizon masiva
Nos campos do Iraque.

AMOR AO MAR

Amor,
amar o mar,
é amar o berce
da vida.

Auga salgada,
 verde, azul,
no que o corpo mergulha
o espírito flutua
e a-i-alma se arrola 
na arrandieira 
das ondas.

As sereias
E
As ondiñas
Parolan no por-de-sol
Nas rosas rochas de Lira
Sob a ollada do Pindo,
Protector

Amor , porque
Non ves conmigo
amar
No mar?
Que o mar amor
É vida:

Amar, amor,
O mar
É amar
a vida!

De: Vento de amor ao mar 

martes, 2 de febrero de 2016

FERNÁNDEZ ABELLA, Xoán Xosé



https://gl.wikipedia.org/wiki/Xo%C3%A1n_Xos%C3%A9_Fern%C3%A1ndez_Abella


O CRAVO DA MIÑA DOR
(Á miña nai)

Teño no meu corazón
de día e noite ,cravado
un cravo., xa enferruxado:
o cravo da miña dor!

Non me abandona un momento,
que el sempre na miña alma
está, roubándome a calma
e traéndome a dor.

Cravo tal nunca creín,
ai! ,merecer como culpa.
E alí está esculca que esculca
sen ter de min compaixón.

Ai!,cravo da miña angustia,
craviño das miñas dores,
craviño dos meus amores
¡cravo do meu corazón!

Lévote sempre cravado
e fasme tan gran ferida
que, sen ti, a miña vida,
miña non  sería ¡non!

Ourense, 1956

CONTRA A GUERRA DE IRAQ

Guerra non,
e non, e non.

Terror, morte, destrucción,
inhumana regresión,
ai!, do humano negación
non ,e non,
e non ,e non!

A razón e o corazón
rexéitana con paixón:
Guerra ,non;
e non, e non!

 Os Tilos, xaneiro, 2003

De: Poemas de amor, loanza, condena e outros

jueves, 28 de enero de 2016

DÍAZ CORBELLE, Nicomedes Pastor

Te teneara raoriens.
TIB. Eleg. i, lib I. 

Ven á mis manos, de la tumba oscura,
Ven, laúd lastimero,
Dó Tibulo cantaba su ternura,
Dando á Delia su acento postrimero.

Y tráeme los ayes encantados
Con que dulce gemía,
Cuando ya con los párpados cerrados,
En brazos de su amor, desfallecía.

Ven, y el son de tu armónico suspiro,
Sobre mi arpa vibrando,
Al viento dé las ansias que respiro,
El fin de mi existencia preludiando.

Yo lloraré de un alma solitaria
El insaciable anhelo,
Invocando en mi lúgubre plegaria
El solo bien que me reserva el cielo.

Yo ensalzaré tu celestial dulzura,
Muerte consoladora.
Yo cantaré en tus brazos tu hermosura;
Nadie en el mundo como yo te adora.

Parece ya que en el dintel sombrío
De la tumba dichosa
Siento exhalarse un delicioso frío
Que el ardor templa de mi sed fogosa;

Y que un ángel mas bello que mi Lina,
Con semblante risueño,
En féretro de rosas me reclina,
Y el himno entona de mi eterno sueño.

Venid, exclama, á los sepulcros yertos
A terminar los males.
No es ilusión la dicha de los muertos;
La nada es el vivir de los mortales!....

Lo sé, lo sé; mas de otro modo, un día,
Brillante á mis ardores
El campo de la vida se ofrecía
Vertiendo aromas y brotando flores.

"Dó más placer divise, dije ufano,
Allí está mi ventura.
El ser que me formó no es un tirano;
Y el bien en el gozar puso natura,

"Destiérrese de mí la razón lenta
Y su impotente brillo:
Será mi norte lo que el pecho sienta;
Será feliz mi corazón sencillo,

Dije, y cual ave del materno nido
Lánceme en vuelo osado;
La senda del placer hollé atrevido,
Siempre de sed inmensa arrebatado.

Corrí á las fuentes do mi labio ardiente
Beber el bien quería;
Y á su hidrópico afán desobediente,
El néctar del deleité no corría.....

Y corrió por mi mal y era veneno!
Bebiéronle conmigo:
Crimen en vez de amor ardió en mi seno;
Fui amante inútil y funesto amigo.

Denso vapor al fin anubló el alma;
Y en letargo profundo
De quietud falsa, de horrorosa calma,
Dejé los hombres, y maldije al mundo

¡Oh natura falaz! Tú me engañaste
Con pérfida mentira,
Cuando en mi débil corazón grabaste
Esa imagen ideal por quien suspira.

Pasó de mis fantásticas visiones
La magia encantadora;
Destino atroz!.... no tengo ya pasiones;
Y un solo bien mi corazón implora.

Envía sólo un rayo de contento
Sobre mi hora postrera:
Dame un solo placer, sólo un momento...
El momento no más en que me muera.

Ya que entoldaste siempre mi ventura
Con tan nubloso velo,
Rasga en mi ocaso su cortina oscura,
Déjame, cuando expire, ver el cielo.

¡Ay! y al sentir ese éxtasis profundo
Que dá la patria eterna,
A la que fué mi j>atria en este mundo
Volver me deja una mirada tierna.

Llévame de mi Landro á los vergeles,
Y allí, muerte piadosa,
Bajo los mismos sauces y laureles
Dó mi cuna rodó, mi tumba posa

Apura, oh muerte, mi deseo apura
Y á mis votos te presta.
Lleva á su colmo mi postrer ventura;
Premia un instante una pasión funesta.

Propicia á la ilusión que me alucina,
Llévame á la que adoro:
Tremola entre los brazos de mi Lina
Tu crespón para mí, bordado de oro.

En ellos ¡ay! exánime posando,
Mi rostro al suyo uniendo,
Al compás de su lloro agonizando,
Y sus tardías lágrimas bebiendo,

Mis brazos se enlazaran á su cuello,
Que apoyo me prestara
Para esforzar el último resuello
Que en sus labios mi espíritu exhalara

¡Ay! accede al ansiar de un alma triste,
Muerte que anhelé tanto!....
Y en vez de esa corona que no existe',
Cubra una flor no más tu negro manto!....

Mas no, no cederás tu poderío,
Oh destino inclemente!
Y contra el mármol del sepulcro mío
Con furor ciego estrellarás mi frente.

Mi tierna juventud, mis padeceres,
Mi llanto no te apiada
Moriré, moriré!.... mas sin placeres;
¡Ay! moriré sin ver á mi adorada!
......

EN LAS RUINAS DE ITÁLICA.

IMPROVISACIÓN.

También muere el sepulcro! También murió la historia!
Hasta en la tumba efímero se humilla nuestro ser:
Las ruinas son un sueño, su vida es la memoria:
Vida y memoria llegan los siglos á perder.

No há mucho aquí se alzaron columnas á millares,
De un pueblo imperatorio severo panteón,
Las ruinas se acabaron; y mieses, y olivares
Robaron á los muertos su postuma ilusión.

En choza convertido, donde el zagal se aloja,
El antro de las fieras del ancho circo está.
Itálica!.... responden los versos de Rioja:
De Itálica los ecos, nada responden ya.

Así de almas en ruinas, que florecieron antes
Sólo recuerdos guarda la lúgubre mansión:
Evocad ¡ay! su vida en páginas amantes,
No en la caverna muda del seco corazón.

De: Poesías