sábado, 21 de mayo de 2016

GOMES , Afonso ou Álvaro (xograr de Sarria)





No Cancioneiro da Vaticana aparecen dúas composicións de maldizer ou escarnio  .O nome do autor  pode ser Alvaro ou Afonso (Aº Gomes)  ó que chaman "xograr de Sarria".


Aº Gomes, jograr de Sarria, fez esta cántiga a Martim Moxa

Martim Moxa, a mia alma se perca
polo foder se vos pecado avedes
nen por bõos filhos que fazedes;
mays avedes pecado pola herva
que comestes que vos faz viver
tam gran tempo, que podedes saber
muy bem quando naceu Adam et Eva.
  
Nem outrossi dos filhos barvados
nom vos acho hy por pecador,
senom dos tempos grandes traspasados
que acordades - e sodes pastor.
Dizede-m'ora, se vejades prazer:
de que tempo podíades seer
quand'estragou ali o Almançor?
   
De profaçar  a gente sandias
nom avedes por que vos embargar,
nem por que filhardes em vós pesar,
ca o nom dizem senom com perfia.
Dizede-m'ora, se Deus vos perdom:
quando nacestes vós? Ant'a sazom
que encarnou Deus em Santa Maria?

Cantiga 470 del "Cancioneiro da Vaticana"-Siglo XIII



viernes, 6 de mayo de 2016

NOVO , Isidro





DÍA DE BRÉTEMA

Aquél día debería ser domingo
pero a brétema non lle deixou nacer

O automóbil ciscouno na calzada
deixándolle os ollos abertos
contemplando o cinismo do ceo

O sangue evadíase covarde
cara ao sumidoiro
e a dentamia postiza
sorría exiliada na beirarrúa

Pateaban os miróns
queixándose do frío
e da tardanza da autoridade
e da ambulancia

Pero un esperanzou aos demais
dicíndolles que o home do tempo
derá para mañá
día despexado
e subida das temperaturas.

SINOPSE

Cada mañá asómase ao espello
corrixe o alento
amósase novo
limpa o onte que empaza a súa imaxe
e bótase ás rúas da vida
co interior desarroupado

Pero unha sombra fría
coma sudario maldito
agarda sempre por tódolos naceres seus
esganándolle as arelas coa súa negrume visguenta.


 De: Esteiro de noites falecidas


viernes, 29 de abril de 2016

PÉREZ BARREIRO, Fernando


Nado en Viveiro (1896)  foi  xornalista, escritor e político.  Exerceu a avogacía e a docencia en Viveiro  e a política en Ferrol


https://gl.wikipedia.org/wiki/Fernando_P%C3%A9rez_Barreiro




O GRILO

Com´o ébano mouriño
asoma pol-o burato
a cabeciña d´o grilo;
olla receloso o campo,
c´os cornos como dosu fíos
recolle as ondas d´o ar
por mor de si hay perigro.
Botouse fora, y-o sol
cai sobr´o corpo do grilo,
que estira as patas y-as âs
d´o seu corpo entumecido.
E relouca d´alegría,
rompendo a cantar o grilo.

E tal alboroto armou
que saleu tamén a grila:
_"Cala, meu griliño, cala,
que ouvín decir a os da vila
que a muller por faladora
sempre se perdeu na vida.
Dios non quixo qu´eu cantase,
pois fixo mudas as grilas
e por iso nas grileiras 
non nos queren.E non sigas
si e que non queres perderte,
que mais val calar na vida"


OS EMPEÑADOS


Pra comer ,empeña a roupa,
a boa roupa de lá,
o carneiro, ô seu amo.
Pra comer ha de empeñar
o leite a coitada vaca
d´andar canso e triste fas.

Pra comer, tamén o porco
ha de tere que empeñar
seus xamóns e seus lacós,
o touciño y-a soá.
Y-a galiña pra comere
tamén terá que empeñar
os ovos  y-os seus pitiños,
y-ela mesma cecáis.

Pra comer tamén empeña
o coello no corral,
o seu pelexo y-as crías
que a coella lle ha de dar.
Y-o home, por non ser menos,
por comer ¿qué non fará?
¿Cántos teñen empeñada
hastr-a sua libertad!....


De: Ducia e pique de fábulas

sábado, 16 de abril de 2016

GONZÁLEZ ÁLVAREZ, Montse


Resultado de imagen de Montse gonzalez alvarez

Montse nace en Lugo, como ela di " do barrio da Milagrosa", estudou Filoloxía en Santiago de Compostela. Chorimas Seriodias  é o seu primer poemario


http://radiolugo.info/chorimas-serodias/

ROSA E GRAAL

 Fomos comestos do diluvio do peito.
Fomos plica, rosa e Graal.
Reclusos dos terzos de axiomas incertos,
fomos.

Facemos presos nas vésperas
-de satén e de candeas-

Ficamos a desandar
-ás toas sen folgos-
e,coas costas á nordesía,
saldamos de novo
a alfándega e o pesar.

Mais, se novamente me vas amar,
vén de dogmas espido,
de censuras e leis.

Vén ceibe do antes e do onte,
sen cadeas de ingratos reproches,
sen ollos fitando de esguello...

Vén coas redes nos bicos,
cos bicos sollados.

Vén prendendo das mans unha nube.
Vén preso dos fieitos das beiras.



BRANCA LIÑA


Adoito reclinatorio,
pesadelos,
sombras,
diques de ficción.

De vagar,
van asentando os augurios,
un poñer o pé na branca
liña de cal.

Non sei se empurrar a aldraba,
crebar os gonzos,
e verter o que resta de min
-pingueiras de escuras cuncas-
no limiar do sosego.

De Chorimas serodias





domingo, 10 de abril de 2016

DE REQUEIXO, Xohán (Johan)

A tenor do estudo da súa obra, parece que naceu  na segunda metade do século XIII. Sobre o lugar exacto do acontecemento non se ten certeza absoluta aínda que o patronímico do xograr  fai sospeitar  que a súa orixe está na parroquia de Santiago de Requeixo.




CANTIGA DE AMIGO

Fui eu, madr’ en romaria
     a faro con meu amigo
e venho del namorada
     por quanto falou  comigo
ca mi iurou que morria por mi;
 tal ben mi quería.

Leda venho da ermida 
   e d´esta vez leda serey,
ca faley  co meu amigo,
    o que sempre desejey;
ca mi iurou que morria por mi;
 tal ben mi queria.

D’ u m’ eu vi con meu amigo,
     vin leda, se Deus mi perdon,
ca nunca lhi cuyd’ a mentir
     por quanto m’ el diss’ entón;
ca mi iurou que morria por mi:
 tal ben mi queria.


Es la 894 del "Cancioneiro da Vaticana", Século XIII

domingo, 3 de abril de 2016

AMOR MEILÁN, Manuel

Ainda que  naceu na  Coruña en 1867 , traballou como funcionario na Diputación Provincial de Lugo, provincia  onde dirixiu os xornais  El Regional y La Provincia.

SONETO

El mundo! Tú no sabes , hija mía,
las ruinas miserias que en sí encierra.
La vida! Breve tránsito en la tierra
copa de hiel mezclada de ambrosía.
Reposo y bienandanza un solo día
por años de cruenta y ruda guerra,
una aventura que el destino encierra
bajo montañas de amargura impía.
Yo lo sé, que he sentido los rigores 
y los zarpazos del cruel destino,
yo, que he pisado abrojos punzadores...
Más para tí...no temas...que imagino
bajo montañas de fragantes flores
alfombrar en la tierra tu camino.

De: Dolores (Álbum de mi hija)

EL PINAR
A Salvador Rueda
A guisa de hueste que trepa y avanza,
cantando una música lenta y extraña,
los pinos, de obscuras siluetas y ramas,
del valle á la cumbre parece que marchan.

Levantan sus frentes con fiera arrogancia;
en lo alto sus hojas ostentan por armas,
y angosto sendero y oscura garganta,
el monte cruzando las filas separan.

Algunos ostentan la huella del hacha
que el tiempo no borra ni el aire restaña,
del hombre y el árbol en la ardua batalla,
herida profunda por éste alcanzada.

Allí, los bisoños de débiles ramas
de los seculares se auxilian y amparan
y marchan unidos en grata compaña
trepando la inhiesta colina escarpada.

Á veces, de noche, se ven las fogatas,
á cuyas rojizas y vívidas llamas,
los unos, de sueño sus copas agachan,
los otros , parece que rezan ó cantan.

Vapores azules á veces los guardan,
vapores de nieblas, tupidas marañas,
vapores azules que á la hora del alba
remedan el humo de recias batallas.

Sus duras cortezas esconden un alma
que siente cual todas, al ver como avanzan
los genios nocturnos, las pálidas hadas
rozando sus vestes la oscura hojarasca.

Y allá en la alta noche medrosa y callada
sus penas olvidan, deponen sus armas,
y el pino silvestre sosiega y descansa
contando sus cuitas amantes y plácidas

Más vuelve la aurora;su luz tenue y vaga
el diálogo corta sembrando la alarma;
se alejan las hadas de formas fantásticas
y cual por encanto se extinguen las llamas.

Y vuelven los pinos, de nuevo á su marcha
á guisa de huestes que trepa y avanza,
cantando una música lenta y extraña
y alzando sus frentes con fiera arrogancia.

De: Cantos y romances