martes, 27 de diciembre de 2016

MARTÍNEZ ANDRADE, Roberto

Resultado de imagen de roberto martínez andrade,


       http://www.poesiagalega.org/uploads/media/dopico_lopez_2011_martinez_andrade.pdf 


PRELUDIO


Ista é unha pequena historia de amor e de noites.
A noite acolle agora o seu  doado contrapunto có amor

A amada semella a sombra, o aroma de fror
na aquella páxina do libro que xamáis remataremos.

Máis a súa lembranza-era amor,si-inda move
o enganoso pensar craro i o sentimento oscuro

do cor,onde un perde un camiño que xa non é certo
Pra que anticipat a final que sempre volta ó comenzo?

Istes versos poden ser tristes.Ás veces parecen ledos.
Máis a súa verdade está está detrás de todas as cousas.

ORTO E OCASO

Orto e ocaso, 
mentiras,
onde o home non vive,
-non hai ataxo pras rectas-.

Antípodas de nós,
a lúa sae
cando morremos.

Os cás pasan ó noso lado
como si tal cousa.

 De: Dopico, Montse, e Antón R. López  (2011). “Roberto Martínez Andrade”. Galicia Hoxe. “Revista das Letras”: 862 (28 de abril).

jueves, 3 de noviembre de 2016

ALONSO Y TRELLES , José


José Alonso y Trelles.jpg


YUYOS SECOS

Del sol que vieron mis años mozos
a gatas quedan tibios reflejos
que en el recuerdo buscan ansiosos
mis pobres ojos , sin luz, de viejos.

Eran los tiempos en que mi herraje 
lucía en el lomo de un potro  crudo,
y en las glorietas entre el gauchaje,
a más de un ataita dejaba mudo;

era cuando iba campiando agravios,
con la altanera mirada dura,
yevando el reto pronto en los labios
y la e dos filos en la cintura;

era cuando era mi cancha el rancho
de aqueya autera chiruza mía,
que jue más tarde p´al Viejo Pancho
como la musa Melancolía.

Rancho entre sauces, que a media noche
se abría al envite de mi ternura,
como en la tarde abren el broche
las campaniyas de la espesura.

Inolvidable nido e fajina
ande mis sueños se deshojaban
entre los brazos de aqueya china
que me oprimían y me maniaban;

de aquella china voluntariosa,
sedienta siempre de amores nuevos,
de aqueya china linda y mimosa
de abrasadores ojos malevos,

que cuando al alba salía a la puerta
brindando al beso su boca roja,
dende el palenque mi overo, alerta

la saludaba con la coscoja...


VIDALITAS

No hay cielo más lindo,
Vidalita, 
que el cielo uruguayo;
ni sol más hermoso,
Vidalita,
que mi sol de Mayo.

Cielo y sol unidos 
Vidalita,
van en mi bandera;
que ella  me amortaje,
Vidalita,
cuando yo me muera.

Es la patria mía,
Vidalita,
de Dios el hechizo.
Y aunque muy pequeña, 
Vidalita,
todo un paraíso.

En lomas y valles,
Vidalita,
sierras y llanuras,
doquier se respiran
Vidalita,
las auras más puras

Himnos nunca oídos, 
Vidalita,
cantan sus boscajes, 
que pueblan las aves,
Vidalita,
de ricos plumajes.

De entre el trébol surgen,
Vidalita,
las flores más gayas,
que adornan las trenzas,
Vidalita,
de las uruguayas.

Mi patria y la gloria,
Vidalita,
se hicieron amigas:
porque fue esta tierra,
Vidalita,
la cuna de Artigas. 

De : "Paja Brava"de El Viejo Pancho e outras  obras de José A. y Trelles

domingo, 30 de octubre de 2016

DÍAZ DÍAZ, Avelino





III 

Pol-o rio  do misterio
ós mares d-além se vai
o teu esprito guieiro
campesiño e mariñán.

A Galaxia estrelecida  
teu esprito vai morar
i-a ser o luceiro e guia
da nazón de Breogán.

¡Na basca senlleira
da nosa nazón,
nós de mariñeiros
e ti de patrón!

Es a terra fecundosa,
es semente i-es a frol,
es colleita farturosa,
es a chúvia i-es o sol.

Es a náo i-ó mariñeiro,
es a vela i-ó timón;
es o faro i-ó roteiro
i-es luceiro guiador.

¡Es o val i-a serra
o porto i-ó mar
o ceio i-a terra
o lume i-ó ar!

De: Once poemas a Castelao

UN BEL MORIR...


Caer  como Dios manda
en batalla violenta,
de frente al enemigo
y a cara descubierta,
diciendo en el instante
de la lucha postrera:
ilumíname, oh Sol, en el combate
y en la hora suprema!

Caer como Dios manda
con el alma serena
sintiendo como bulle
la sangre en las arterias
y salta, hecho pedazos,
el corazón que apenas
cabe dentro del pecho dilatado
por la ruda faena.

De: Flor de retama

viernes, 14 de octubre de 2016

RODRÍGUEZ LÓPEZ , Xesús


I
ANOITECENDO 
(Fragmento)

Foi n-o mes de Samartiño.
Facía un frío que rabiaba.
Era unha tarde de vento
y estaba toda anublada
c´unas nubes tan espesas
que casqu´ â terra chegaban.
Viña o aire do Picato,
aire que sempre trai auga,
e no curuto do monte
estaba a nebra apousada,
coma mirando pr´a terra
donde ha de dar a batalla.
N-había pizca de sol,
facía media hora larga
e un que outro paxariño
carón do terreu voaba
buscando abrigo pr´a noite
entre os toxos e as carpazas,
porque âs pólas d´os carballos
e mais álbores de rama,
caéralles tod´a folla
ou si a tiñan xa secara
queimada do frío do inverno
qu´é frío que non deixa nada....


XVI

EN BUSCA D' ELA 
(Fragmento)

     —Moy bôs dias, amigos
 —Moy felices.
—¿Qué tal vos foi c' o sono n-esta noite?
—Dormimos como pedras, ¿e vosoutros?
—Pasámola n-un sono.
 —Conque estonces,
vamos abaixo á que nos den o almorzo.
—E á rematar o que falamos onte.
—Inda non vin á Rosa, van tras d' ela;
pero amiguiños, n-o tocante ô dote,
non hei de darlle d' a terceira parte
nin un ichavo mais d' o que lle toque.
—Tés palabra de rey; mais fai de conta
que non che pide a filla ningun probe,
e nada fas de mais anque lle deas
a xugada millor que tés n-a corte
encima d' a sua parte. Ben mirado
non pido moito, como tí conoces.
—Déixense d' esas contas: quero á Rosa...

De: Cousas das mulleres

jueves, 6 de octubre de 2016

OROZA, Carlos


Carlos Oroza.jpg





MALÚ

(Fragmento)

Parece entonces como si yo y yo fuésemos dos personas que se persiguen mutuamente.
Es en la evasión donde está el sentido de mi propia seguridad.
Oh eva
évame malú
évame malú

Hoy en ferragosto o julio triste prohibido e inasequible. Solo
Oh eva.
Évame eva.
Évame si me transito.

Era de noche por tus ojos de fiebre - ómnima por tus manos que me acarician.
Era extraño cómo subsistía por la noche cada noche deviniendo por mis pasos
para encontrar dormido el cuerpo enfermo en la otra casa.

Mi cuerpo contra mí - Tu boca caliente y sofocada -
conflúyete
abrázate
no rompas el silencio no toques la pared
me conforto en tu aliento
miro por tus ojos empujo por tus ojos
y me encuentro con las últimas cenizas.

Me dejo en libertad - ómnima mis pasos y corro - corro por la playa hacia la casa abandonada.

No sé que hacer si estoy detrás de mí
tengo miedo tropezar tu cara
mirar tus ojos y verme divisado
aspirar tu aliento y verme subsistido
tropezar tus manos y verme aderezado
cariño eva évame.

Ómnima si mi pálpito se pierde por los trenes y pulula por los gemidos
mi pálpito pegado al viet dolorosamente ernesto a tu cintura nati
mismo
cuando me dejo en libertad
y corro corro - corro por la playa hacia la casa abandonada
ómnima
ómnima
ómnima
mientras subsisto extraño por la noche deviniendo por mis pasos
para encontrar dormido el cuerpo enfermo en la otra casa.

Oh eva
évame eva
évame si me transito.............


De : Evame

domingo, 28 de agosto de 2016

LOSADA LÓPEZ , Pura

Nada en   O Saviñao -Lugo

Resultado de imagen de Pura Losada Lopez
http://es.slideshare.net/SaborArtistico/homenaje-a-pura-losada



LA BODEGA DE MI BARRIO 
(Fragmento)

(Caracas de los años 50)

.......................
Portugés el de la esquina,
el del café y papelón,
el del pan sobao,
el del cambur verde
y bigote recortao.

Te mezclas en mis recuerdos
de niña retrasplantada,
en mis recuerdos te mezclas,
sin que yo pueda hacer nada.

Formas parte del patín
que resonaba en diciembre,
del dulce de leche y guayaba,
del granizado de fresa con leche condensada,
de la falda con armador,
de la enagua con puntillas
y del piropo inocente
del muchacho adulador.

Formas parte de mi vida,
nunca olvidarte podré.
Si por casualidad aún vives
!Dame un cuarto de café,
y préstame una mantilla para ir a La Pastora
a oír misa de diez!

Lugo, 2004

......

Los niños siguen sin pan
las madres cuidando llamas
mientras le dan a la rueca
sin luz, sin esperanzas...

Y los hombres, ¿dónde están?
¿Dónde viven? ¿dónde van?
Aplastados por los Andes,
sin fuerzas para luchar,
resignados, impotentes,
mascan...mascan...

Aletargados los pueblos,
aletargados los hombres,
aletargados los sueños.

Que nadie se mueva,
que nadie hable
que nadie despierte al frío
que siga durmiendo el hambre...

Cuzco, 1 de mayo de 1982

De: Vivencias