martes, 11 de abril de 2017

INSUA LÓPEZ, Emilio Xosé

Emílio Xosé Ínsua (AELG)-1.jpg








NOTICIA DO IREMEDIÁBEL

Non sempre estarei contigo.

O cálido riso, o fervor das olladas,
a forza das ternuras
que tocan sen ferir os labios
non son para sempre.

Douchos para que o olvido
non sexa 
irremísibel.

Cólleos como un pobre herdo,
como o fío fráxil que nos une
no fragor de un devir de séculos
inmisericorde,
como o dezmo que pagamos gostosos
ao estrépito devorador
do viver.


AMOR

PROCURA a miña carne a túa carne

Íspese a miña boca de palabras
e dá renda solta a despaciosos bicos

Aboian na maré do desexo
mensaxes de pracer desbordadas

Os líquidos derreten as pavuras

Os labios fulminan os silencios.
                                                   De: Acontece ás veces a ternura





sábado, 1 de abril de 2017

GARCÍA GONZÁLEZ, Moncho

Moncho (Mondoñedo,1960) estudou enxeñería electrónica na Universidade de Eibar, mais adicase a música, a poesía  e o dibuxo.  Aos 16 anos toca a guitarra  no trío Os Trovadores.
 E autor de tres libros de música:    O son dunha gaita a beira do masma ,  Manual de afinación para gaita  e A música en Mondoñedo , o último en colaboración con García Doural .
NO INVERNO

A aldea quedou soliña
na pecha noite de inverno,
que farían as súas pedras
pra merecer ese inferno...

No remate do outono
morreu o velliño Xoán,
houbo ser o derradeiro
que pisou naquel lugar.

Morreu con pena ó saber
que xa ninguén máis quedaba
pra defender os seus eidos,
a terra que tanto amaba.

Sete casas e cabozos,
un canciño orfo, sen pai,
o carro ó pé do camiño,
unha vida que se vai.

Quen vai a vagar agora
polas mestas carballeiras,
quen vai recoller os froitos,
quen vai labrar as súas leiras..

 NO AREAL

Nun rinconciño da praia
unha noite de luar
dous corazóns magoados,
dous corazóns cara ao mar.

Amarrados con cadeas
na beiriña do areal,
soños de leda tenrura,
doce anceio de voar






viernes, 31 de marzo de 2017

GONZÁLEZ LÓPEZ, Angel Juan (Ángel Johan)


Jamás podré olvidarlo.

En alto se oxidaban las veletas
y en marcescente otoño se murieron.
La tierra se hizo polvo y nubarrones;
el aire, frío hiriente, rayo agudo.

Los hombres…¡Ah, los hombres!
De pronto cercenaron sus orillas.
La sangre en que se daban restañaron,
cuando en el pulso abierto de la mano
sintieron el acero,
sintieron pares filos
que si homicidio fueran serían suicidio.

Quedaron solamente
y cara a cara hostiles y enfrentados
el mundo en balde habido
y el mundo atormentado.

Después, fragor recuerdo.
Después, laureles vivos y el silencio.
Después ansiarse dentro.

(No cenizas pues hielo urgió la llama
que por sevicia alzaron sobre el hambre,
que avivaron con odios,
que de rencor cercaron.
No cenizas, sino crisol de ansia.)

Angustia de tinieblas, frío y muerte
los bravos corazones estrujados:
cementerio de hogueras
y el hormazón que ahoga.
Angustia de tinieblas en ronda de silencios.

El mundo ríe lejos.

Hay páramos y yermos y nieve en las montañas
y playas sin arenas y mares sin bonanzas.
Y un cielo sin estrellas,
prendido en cuatro rayos de sol carbonizado.

Vigía de silencios, noche y cumbres,
la estrella de caminos en subida:
viento raso de afanes
y el corazón que espera.
Vigía de silencios en trance de alboradas.

El mundo llora lejos.

Hay cauces y torrentes y ríos en los valles
y deltas nemorosos y mares irisados.
Y un cielo de luceros,
abierto en carminosas albricias vesperales.

Rocío de alboradas, luz y fasto,
el llanto de la tierra adolecida:
despertar de latidos
y el corazón que aflora.
Rocío de alboradas en todo el universo.

(No cenizas, de fuego sí la llama
que por miseria aislaron con mil zanjas
que cubrieron de olvido
y que por ser luz negaron.
No cenizas, sino fulgor de fragua)

Después un mundo nuevo.
Después el sol en alto y la alegría.
Después un grato sueño.

Parece que no hay después ni antes.
Tu cenit todo ciega, mediodía;
y el alma en todo encuentra la alegría
refleja de tu luz. De ti brillantes
las cosas ahora están; y son radiantes
las vidas todas, libres  de porfía.
Su acorde en el mundo y su eufonía
se enciende en la virtud. Ya son triunfantes.

(Si fuera siempre luz y siempre
mediodía feliz y venturoso!)



 De: Antología cercada






sábado, 18 de marzo de 2017

IGLESIAS DOBARRIO, Baldomero (Mero)

Baldomero Iglesias Dobarrio (AELG)-2.jpg

https://gl.wikipedia.org/wiki/Mer


PASADOIROS

..Que outonos no son outonos,
son pasadoiros do tempo
nos que aboian as memorias
no máis completo silencio
antes que caigan as noites
das longas noites de inverno
que aínda conxelan espacios
diante os horizontes presos
e me cautivan de lonxe
nas follas que leva o vento
recolléndome saloucos, 
alentos e desalentos.
Outonos, non son outonos
son atallos dun portelo
onde un apaña forzas
para cavar outro rego.


DE ARRECENDO EN ARRECENDO

...Toda a Patria,
que é a infancia,
cabe nun só arrecendo.
Por iso cada cousa nova
é tamén filla do tempo
e queda presente no espello
retrovisor da memoria
que discorre seguro, 
de arrecendo en arrecendo
cara o incerto futuro
polos camiños do vento


De: Na lonxitude do tempo 


lunes, 27 de febrero de 2017

ALMOINA CABALLERO, José




Nado en Viveiro no 1851,  licenciase  en dereito en Valladolid   onde exerce de avogado e xornalista. Escribe prosa e  poesía, tamén teatro como os dramas en verso :"Sobre el pudor del deber" y "Juez en causa propia". Morre no 1896 en Valladolid.


IV

Las aves cantan himnos de armonía
del jardín en el centro,
y dice Irene: -fuera ¡que alegría!
¡Dios mío! ¿Quién diría
que el alma lleva tantas sombras dentro?

¿Qué me importan del alba los cendales
hechos de espuma remojada en oro;
ni esas rítmicas notas ideales
que lanza, enamorando a los rosales,
de la caterva trinadora el coro?

Por qué al sensible corazón no hechiza
ni la voz de rugiente catarata
ni el río que mi huerto fertiliza
y que cual sierpe de bruñida plata
por un cauce de flores se desliza?

¡Virgen Santa!...¿lo ves?...es que me aflijo
cerca viendo la muerte y su misterio..
¡Te lo imploro ante le Dios del Crucifijo!..
¡No me arrebates, por piedad, el hijo!..
¡No me trueques el mundo en cementerio!..

Y la madre infeliz con ansia loca
se alza de pronto, cual flecha herida..
al niño un respirar tardo sofoca,
y da calor con besos de su boca
a aquel ser que es la vida de su vida.

De pronto se oye un grito y aterrada
Irene el corazón se oprime fuerte..
besa a su hijo..quiere hablar …y helada,
al tropezar sus labios con la muerte,
sin vida cae también sobre la almohada.
........................................................
.......................................................
.......................................................
........................................................
........................................................
Y ocultos de la aurora con el velo,
y en pliegues de una nube reclinados,
Irene y el rubito pequeñuelo,
penetran en el cielo
por un hilo de besos engarzados

Fragmento final de "El beso de una madre"

http://bibliotecadigital.jcyl.es/es/consulta/registro.cmd?id=2434

jueves, 16 de febrero de 2017

RODRÍGUEZ OXEA, Sabela





Nace en Monforte de Lemos no 1958.Licenciada en Historia de Galicia, exerce  como profesora de Lingua e Literatura Galega no Instituto Xoán Montes de Lugo, cidade na que reside ata o seu pasamento.No 2005 publica o libro de poemas Versos do silencio roto.

NEUROSE

Miradas expectantes
Agardan de min
Unha vida que non hai.
O disfraz de comedianta
Tensa os meus nervios
Arelando a penumbra
Móvome coma boneca
Para enganar aos vivos,
Evaporada a miña mente
Sempre noutra parte.


NO SANATORIO

Eu collía malvas para que o meu fillo pensase
Que mamá estaba nun xardín tan grande
Que percorrelo levaba días.
No longo corredor
Cruzaba coas miradas
Perdidas dos enfermos.
¿Que fas ahí princesiña?
Un alto no camiño
Unha fonda bocanada de ar
Que me dera forza
Para voltar á dureza
Da vida dos cordos
Aí fora.

INTENCIÓN

Sen nengunha veleidade
De transcender o Olimpo
Expulso sentimentos margaridas
Para ceibar ao ar
As palabras que me afogan
E ficar así sen roupa
Que cubra o esquelete
Onde reside a única
E auténtica beleza.

 De: Versos do silencio roto