PÉREZ , ABRAHAM

Nado en Lugo (1990) é graduado e mestrado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. Cursou estudos de guionista e colaborou en publicacións como Grial ,Xistral, Dorna..

Imaxe: https://editorialgalaxia.gal/autor/abraham-perez/

https://gl.wikipedia.org/wiki/Abraham_P%C3%A9rez

ENGANO

SEN darnos conta,

mentres creciamos

alimentabámonos

de algo fundamental:

                                             medula.

Seguiamos: unha e outra vez

as marcas que nos sinalaban

aí, alí, camiños concretos

que parecían sospeitar o noso 

                                                  futuro.

Colliamos forza en cada golpe

fractura do pómulo esquerdo

do fémur e do cúbito dereito

unicamente atopamos a ilusión 

                                                               dun vestixio.

De: Fragmento/ cebra

PAZ MONTENEGRO , Conchita

Nada en Vilalba , profesora  do CEIP acaba a súa etapa docente  no IES Anxel Fole de Lugo como profesora de  Lingua Galega.Forma parte do grupo de poetas e artistas plásticos Roteiro das Artes. Ten editados os poemarios: Latexos (2006), Cuncheiro (2016), Convulsións (2018), Camaleón (2019), Año MMXX . Año MMXX (2021).

Foto: https://editorialcirculorojo.com/autores/conchita-paz-montenegro/

ALECRÍN

Quizais son a flor do TOXO

Arrodeada de espiñas.

Teño os pétalos de cera,

Consistente ao tacto, forte,

pero ao mesmo tempo branda

Que se pode derreter

Coa leve brisa do amor,

Con furacán de paixón,

Con pena allea tamén.

..............................

Miña coraza, as espiñas.

Grazas a elas eu vivo

No meu Edén dos Ensoños

Protexida, protexida..

Se alguén me arrinca unha espiña

O lume fíreme ardente

E adoezo coa dor.

.......................

Pobre flor!

De: Convulsións

ROZADILLAS VALVERDE, Ramón

 

Nace en Madrid (1958)  donde estudia ingeniería técnica forestal  y reside en Meira  donde ejerce como  funcionario de la Xunta de Galicia. En 2020 publica su poemario:A pesar de todo.

Foto ://editorialcirculorojo.com/autores/ramon-rozadillas-valverde/

A PESAR DE TODO

A pesar de todo,

ayer en mi jardín

floreció una rosa roja.

A pesar de todo,

el sol pudo vencer 

y amaneció.

A pesar de todo,

los mares y galaxias 

no revelan sus secretos.

Todo sigue funcionando,

hoy también,

aunque...vayamos 

al veloz ritmo del

¡a pesar de todo!

De: A pesar de todo

GRAÑA VILLAR, Bernardino

Nado en Cangas (1932) exerceu de profesor no colexio de Fingoi de Lugo e foi  catedrático de lingua e literatura en  Sarria .

https://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=BerGra%F1a&alias=Bernardino+Gra%F1a

                                         

QUINTANA DOS VIVOS.ESCOLMA

Ó poeta Méndez Ferrín, irmán de soños celtas

AH, poeta peregrino entre os fumazos, entre as torres, entre os ruídos do inimigo, vinte un día coma un pobre verrón bravo enguedellado entre arteiros finos fíos coloridos de novelos enliadores e malvados colocados baixo o monte dos cabalos, baixo as lindes do teu reino para terte prisioneiro, secuestrado. Ah, o rebumbio que te cerca, que te abafa, mar revolto de cen ventos encontrados, de galernas, de trulladas, de neboeiros de encubertas aguacións e traidorías, de odio, envexa, e rancor disimulado. Vas de barco bambeándote, naufragas, vas cruzando lentamente as longas noites dun invemo interminable, duro, ingrato. Ah, os espellos, as farolas, os enfeites destas rúas, destas salas, canto engano. Tantas festas, fastos, feiras, tanto entroido e despois, en canto saes, nun calello, ou se acaso nunha tasca de mal viño, nun recuncho húmido, cotra, miserable, xa te prenden, xa te enlían cos seus rabos gatos negros, ruíns escouras, refugallos, medios seres que te lamben e que agardan o preciso intre de darche o navallazo. Ah ese engado consumeiro, todo teatro, de patrañas e aparellos e aparencias, soño vil e tentación, demo nefando que nos deixa nas raíces sen a seiva, sen o vínculo co pobo, tencionando enturbar os nosos vieiros cara adiante, cara atrás gloriosos marcos do pasado. Ven e sube, busca os cumios onde aínda vibra ó vento en rebeldía a carpazona, onde medran espiñeiros, uces, toxos que enguedellan con mil fentos e carrascos. Ven e berra desde o teu nobre cabalo. Retoma a voz potente, non confusa, amigo limpo e fiel, ferro invencible, campá de son preclaro. Volve ós cons do castro esgrevio e, desde arriba, no teu sitio, contra os ventos, posto en alto, continúa a ser o forte, o deslumbrante faro e luz que pola noite sabe guiarnos. Ti volve, Perceval, pola congostra, pola Verea Vella, ó derradeiro reducto de occidente, ós nosos ermos de albergues onde triscan os teixugos, antiga patria arnal dos cochos bravos, e ven sempre de bruxo, druída e bardo.

                                                 De:  Luz de Novembro

CALDEIRO DÍAZ, Eloi

 

Nado en Sarria (1955) é músico,  poeta e escritor. Estudou na Escola Universitaria de EXB en Lugo .Desde novo comenzou a escribir os seus primeiros versos

       https://gl.wikipedia.org/wiki/Eloi_Caldeiro

Sería suficiente ter tremado

longos días do inverno

no fragor dos teus ollos

para saber da sorte.

Camiñar nos carreiros de ningures,

sen acougar unha vegada,

sabendo que serías aló

agardando-me na beiramorte.

De: Anacos de silencio

PERNAS NIETO, Daniel

 

Nado en  Abadín (1884)  estudou no seminario de Mondoñedo e exerceu de párroco de Baroncelle.Publicou un libro: Fala d´as Musas .

https://gl.wikipedia.org/wiki/Daniel_Pernas_Nieto

http://www.cirp.es/pub/docs/poerec/daniel_musas.pdf

AFIRMACIÓN 

N-o teu colo, ruliña mimosa,

 tí que pasas bicándome a testa, 

n-o teu colo quixera morrer,

 ouh musa gallega.

 

Non cobizo d’as grorias a palma

 nin adoito subir para véla,

 si escabardo pra lonxe, Galicia,

 teu nome m’alenta. 

Anque os tempos trocándose van, 

anque os campos sin brazos se vexan,

 n-o peito gardarán os teus fillos

 lembranzas d’o Celta.

 Dos caciques malditos que sorben,

 –esfamiados– o sangue das venas,

 xa borralla farán os labregos

 que sofren e penan. 

Os encantos d’a nov’alborada 

que remansa camiño d’aldea...

 laparada que xurde n-os eidos,

 Galicia, desperta.

A VELLIÑA 

Enriba d’a probiña van caindo

 as folerpas d’a neve mainamente,

 ela peta co’a moca n-os puxigos;

 i-o gonzo ferruxente 

as portas quedas ó seu paso deixa,

 e soilo un can que a sente

 de ves en cando lle responde á probe

, somellando decir queixosamente,

 que a millor d’as virtudes mal s’atopa,

 que d’a noite o relente

 i-a mesma neve lle farán un leit

o negado pol-a xente.

.Eu cando penso n-a vida

 que levan sobre d’a terra

 os que a Dios decraran guerra,

 sinto a miña i-alma frida.

 Corazón onde n-anida

 a Fé, ¿qu’esperades d’él?

 Dichos’o peisano fiel 

que mora n-as irtas lombas,

 sin procatarse d’as bombas

 que fan d’o mundo un Babel.

De: Fala d´as Musas