lunes, 5 de julio de 2021

LÓPEZ DOBAO, Xosé Antón



https://gl.wikipedia.org/wiki/Ant%C3%B3n_Dobao

MATERIA ABISAL 

(Fragmento)

Véxote

e vés baixando pola saia da tarde

abrázoche nos dentes a vontade

dun  pobo de casoupa e silveira.


Ó pasares

pos espellos de mel polos camiños 

es clan da estirpe da tribo derrotada.

Por veces

abéirome da noite e non durmo

escúlpesme na espiña 

morada para as nosas xentes.

Eu vivo

non é pouco

no esplendor dunha fraga que che nace no van.

Véxote

e vés como guzpeculiña

a apañar os contornos do abismo

coa memoria dos meus que me evoca o teu corpo.

.....

De: Materia


viernes, 2 de julio de 2021

VÁZQUEZ DÍAZ , Raquel

 



EN EL PICO

 

Querría resguardarte de la noche,

que no hubiera intemperie,

que no hubiera latón ni aire oxidado.

Querría que el olvido o la erosión

fueran muecas risibles de otra historia

y ahora nunca murieras

y ahora nunca el insomnio te quemase

de plástico los ojos.

Querría que el deseo

llegara siempre a tiempo a la estación,

que el reloj consistiera en un juego de niños.

Que la tormenta fuera con flor de jacarandas.

Y el dolor, nada más que dos sílabas inermes.

Que la mayor herida la dijesen los pájaros.

 

CRUSTÁCEOS

 

Algún día recordaremos esto.

Cuando no haya palabras que nos dejen nombrarlo.

Este tiempo de equívocos,

este tiempo cangrejo.

Este tiempo de diálogos sin voz

que nos gritan los ojos

y que después no llegan siquiera a la garganta.

Algún día recordaremos esto.

Probablemente en silencio, por no

perder tanta costumbre.

Por no saber hablar

otro idioma distinto a la nostalgia.


De: Aunque los mapas

 

sábado, 19 de junio de 2021

NEIRA LOPEZ, Xoán

 


Nado en  Meilán (Lugo), é irmán do escritor Xosé Manuel Neira López ,  exerce de mestre en Viveiro 



A CARÓN DO CORAZÓN( Fragmento) 


Os nenos da froita do tempo

zugabamos seiva e zume

comiamos polpa e pela

carozo e coia

-ata a denteira de ansias verdes-

a propia e a allea,

a silvestre e a prohibida

co único prezo da astucia,

a complicidade da noite estrelecida

e a protección da lúa chea.

 

Eramos nenos gorentando veráns de devezo

coma poldros desbocados, nos territorios da infancia,

carreiros transitados polos pés áxiles da ilusión

naquela miña tribo de albas brancas

e solpores de soños incumpridos.

Patria de palabras propias

que prenderon perennemente nos nosos corazóns.

 

Eramos nenos que mirabamos ao ceo

coñeciamos os segredos do vento

tiñamos o padal virxe

e adiviñabamos a sazón na súa pel

-esa cor adolescente das cereixas-

 

Enchiamos os petos de arrecendos

para fartar corpo e alma

e soportar as densas sombras do inverno

mentres durmía a montaña gris

nos ollos pechos da xanela.

Cando o silencio cubría

ausencias no cuarto baleiro

mentres nas entrañas da terra

entumecía o xermolo

e abrollaba a flor sen cor....

......................

I Premio Rosalía de Castro de Barcelona, 1998

De: https://www.aelg.gal/centro-documentacion/autores-as/xoan-neira-lopez/obra/2366/a-caron-do-corazon


       CANDAOSO

      (poética bravú)  


Poderosos cabalos de vento

nas altas praderías do Buio.

Poldros do mar, fillos do nordés

desafiando á xistra invernal.


Rincha o sangue indomábel

ardendo na marca do ferro.

Garañóns de enteira libertade

galopando os territorios do alento

donos da noite milenaria

 -o estio só corta unha crina-

Poética bravú.  

De: Nas varandas do abrente

sábado, 12 de junio de 2021

DE OLANO Y SILVA, Andrés

 Nado en Lugo (1894) onde  estuda e  prepara oposicións  a telégrafos  foi destinado a  Lugo, Villadiego , Cádiz , Coruña,  Barcelona e   Madrid (Villalba).

Obra 

Poemarios: Policromía sentimental, y Lamentos y sonrisas . 

Teatro: Falsa alarma y La liga de la felicidad  .

Novela: La mística

https://www.elprogreso.es/articulo/album-de-los-lucenses/andres-olano-silva/202104222021551498775.html



ALQUIMIA

A mis dos primas hermanas  La Ilusión y La Idea,

que residen en torre de armonía y marfil.

Con adornos de mayo, la Iluisón pavonea,

la otra luce las galas juveniles de abril.


El Ingenio es su abuelo, la Paciencia, madrina

de una de ellas; y  la tía de las dos, la Razón,

la mayor,  mariposa ;la menor,  golondrina.

Son sus alas,  de viento; su volar, de ciclón.


La Esperanza, su abuela, advirtió: la Fortuna 

y la Gloria, brillantes , surgirán de un crisol.

Como tienen ya plata del palor de la Luna

hacer oro pretenden con los rayos del Sol.


EL FARO DEL INTELECTO(FRAGMENTO).

...

-Cuarto id-

Yo cuelgo el calzado

en la percha, y pongo

la gorra en el suelo;

y así, aunque piense 

con los pies, a nadie 

causo desconsuelo.


-Quinto id-

El Sol es un santo;

la noche una hambrienta 

llena de deseos;

pues todas las tardes 

en haces se traga

del Sol los fideos.


-Postrer destello-

.......   ....... .......

...... .......... .....

los faros más bellos

........................

..............

dan pocos destellos 


De: Policromía sentimental 



jueves, 13 de mayo de 2021

VARELA, Susana

Susana Varela nace no 1973 en Ourense, durante os anos 2010 - 2013 traballa como diseñadora gráfica en Lugo, e forma  parte dun faladoiro feminino de poesía. Deixa  dúas  achegas para este   blogue  :BIO  e NYC.Moitas grazas.

Obras: 

Modos de vida adornados con flores.Liter_aquel, 2021

Escrito en un Sharp GX 17, Eds Blur, 2008


BIO

Nació en un caluroso verano en 1973. ‘Touch me in themorning’, de Diana Ross, era el hit número uno esa semana.Creció y descubrió la magnificencia del mundo en Ourense. Estudió arte y diseño gráfico; no se arrepintió de no haber estudiado filosofía al final. 

Amó, fue a clase, vagabundeó y trabajó en Galicia, Salamanca, Barcelona, Madrid, Lisboa y Edimburgo, tratando de dejar sutiles/imperceptibles huellas por todas partes, como una línea vertical de lápiz sobre un muro o una diminuta buena acción.

Su principal personaje era el de diseñadora gráfica, y eso continuó durante 15 años. Pero fue además cuidadora de personas discapacitadas, dependienta, camarera, profesora de español, y eso era verdad también.Tiene un dicho: la vida es hacer cosas; pero claro que no se lo cree.

NYC

 

Me han hablado de NYC.

Donde vive en 2012 una chica salvaje, pura, corrupta.

Hay aviones que llevan hasta allí (es verídico).

Yo no he estado, al igual que no he metido la cabeza entre las fauces de un toro.

 

Creo que debería leer tan vorazmente antes de escribir sobre ti, NYC,

mordiendo y chupando los libros lo más rápido posible

para sentir tu culto abrazo este mismo fin de semana, hoy.

 

Seguramente el poeta máximo de Norteamérica habrá frecuentado tu estación de autobuses,

y Sylvia Plath alimentó tu corazón oscuro con su ropa de extraños cortes

en la mejor página de literatura psicológica.

Y Paul Auster te sembró de filas de guijarros pequeños.

Y además tuviste en Lorca a tu habitante y observador más ultramoderno,

que vivió contigo no un año sino ciento setenta. ¿Te habías enterado?

 

NYC, paraíso de los carritos de comida rápida donde se paga con dólares y peniques,

lugar de huracanes anunciados y del cabin fever,

me da rabia no poder contar nada de tus barrios que no he visto,

pero aún así eres de todos nosotros.

 

Seguro que sabes romperme el corazón y fabricarme uno nuevecito.

Soy la pieza que falta en el puzzle de una inauguración de arte en una librería.

Una noche mentiré y diré que te conozco, NYC, en un alarde de imaginación.

 

Siempre has vivido en un mundo de fotogenia y papel couché, conoces poco,

ésa es tu fuerza bruta americana, tu canto de sirena

por el que uno quiere morir.

 

NYC, horizonte, abrigo, camarada, esposa, semilla y tópico de todas las ciudades,

tu identidad acoge y sobrepasa a cada uno de tus ciudadanos,

y se ajusta como un guante a cada una de sus vidas profundamente humanas.

 

Sin embargo olvidaste el color de las cenizas y el óxido,

las narices rojas del vino,

lo heladoras que pueden ser las noches al raso,

las ratas.

 

No sé si podríamos ser amigos.




domingo, 24 de enero de 2021

LOBELLE GONZÁLEZ , Rafael



https://gl.wikipedia.org/wiki/Rafa_Lobelle


 E=mc2

Non somos o suficientemente conscientes

da enerxía en repouso que contén cada corpo

só polo feito de existir

agardando a metamorfose

agardando o preciso instante.


Muiño

Eu 

camiñante cíclico como rodicio no inferno do muiño

neste ronsel de cometa de auga batida que xira

intacta

luz e forza do meu andar

como segorella para a moa.


De: andar ás apoutegas