ALMOINA CABALLERO, José

Nado en Viveiro no 1851,  licenciase  en dereito en Valladolid   onde exerce de avogado e xornalista. Escribe prosa e  poesía, tamén teatro como os dramas en verso :"Sobre el pudor del deber" y "Juez en causa propia". Morre no 1896 en Valladolid.

IV

Las aves cantan himnos de armonía

del jardín en el centro,

y dice Irene: -fuera ¡que alegría!

¡Dios mío! ¿Quién diría

que el alma lleva tantas sombras dentro?

¿Qué me importan del alba los cendales

hechos de espuma remojada en oro;

ni esas rítmicas notas ideales

que lanza, enamorando a los rosales,

de la caterva trinadora el coro?

Por qué al sensible corazón no hechiza

ni la voz de rugiente catarata

ni el río que mi huerto fertiliza

y que cual sierpe de bruñida plata

por un cauce de flores se desliza?

¡Virgen Santa!...¿lo ves?...es que me aflijo

cerca viendo la muerte y su misterio..

¡Te lo imploro ante le Dios del Crucifijo!..

¡No me arrebates, por piedad, el hijo!..

¡No me trueques el mundo en cementerio!..

Y la madre infeliz con ansia loca

se alza de pronto, cual flecha herida..

al niño un respirar tardo sofoca,

y da calor con besos de su boca

a aquel ser que es la vida de su vida.

De pronto se oye un grito y aterrada

Irene el corazón se oprime fuerte..

besa a su hijo..quiere hablar …y helada,

al tropezar sus labios con la muerte,

sin vida cae también sobre la almohada.

........................................................

.......................................................

.......................................................

........................................................

........................................................

Y ocultos de la aurora con el velo,

y en pliegues de una nube reclinados,

Irene y el rubito pequeñuelo,

penetran en el cielo

por un hilo de besos engarzados

Fragmento final de "El beso de una madre"

http://bibliotecadigital.jcyl.es/es/consulta/registro.cmd?id=2434

RODRÍGUEZ OXEA, Sabela

http://www.terraetempo.gal/artigo.php?artigo=3101&seccion=8

Nace en Monforte de Lemos no 1958.Licenciada en Historia de Galicia, exerce  como profesora de Lingua e Literatura Galega no Instituto Xoán Montes de Lugo, cidade na que reside ata o seu pasamento.No 2005 publica o libro de poemas Versos do silencio roto.

NEUROSE

Miradas expectantes

Agardan de min

Unha vida que non hai.

O disfraz de comedianta

Tensa os meus nervios

Arelando a penumbra

Móvome coma boneca

Para enganar aos vivos,

Evaporada a miña mente

Sempre noutra parte.

NO SANATORIO

Eu collía malvas para que o meu fillo pensase

Que mamá estaba nun xardín tan grande

Que percorrelo levaba días.

No longo corredor

Cruzaba coas miradas

Perdidas dos enfermos.

¿Que fas ahí princesiña?

Un alto no camiño

Unha fonda bocanada de ar

Que me dera forza

Para voltar á dureza

Da vida dos cordos

Aí fora.

INTENCIÓN

Sen nengunha veleidade

De transcender o Olimpo

Expulso sentimentos margaridas

Para ceibar ao ar

As palabras que me afogan

E ficar así sen roupa

Que cubra o esquelete

Onde reside a única

E auténtica beleza.

 De: Versos do silencio roto

CALVO VIDAL, José Luis

http://galegos.galiciadigital.com/es/jose-luis-calvo-vidal

Nado no 1973 en Oviedo, estuda Filoloxía Hispánica na cidade de  Lugo, onde creou e dirixiu a Revista Cultural do Campus,   Evohé .

PAXAROS /DENDE O MONTE SEGADE

                                                                1.

Galopan os paxaros a ollada.

O bruído das súas ás feren

o silencio do bosque.Están preto

da escuridade e mergullan os seus corpos

en invisíbeis ríos aéreos.

Co seu maxentoso canto

alónganse sen cesar.

                                                               2.

Sobre as vizosas fragas do soño

aínda escoito o seu canto.

NOITE- Oº

                                                                            Para María José, por suposto

Esta noite 

o frío porá

música nos nosos dentes.

Fará falla lume:

leña do teu corpo

                          ludida ao meu

LUGO DORME

Ante os meus pasos

Lugo dorme.

(A néboa

xa prolongou o seu velo

máis alá

do lique de pedra.)

No confín da noite

non podo resistir

a perfección do seu silencio.

De: Definitivo territorio

FERNÁNDEZ DE LA VEGA PASARÍN, Higinio

https://gl.wikipedia.org/wiki/Higinio_Fern%C3%A1ndez_de_la_Vega_Pasar%C3%ADn

DE CECA PRA MECA

Todo n-o mundo en qu'estamos

'o cabo perd'a importanza.

Desmorónans'os castelos,

véñens'á terr'as murallas,

e pobos antes con xente

de repente com'as pámpas

d'aló d'Asia, ou os desertos

d'esterel y ardente Africa,

veñen ó fin á quedar

humilland'a sua arrogancia;

mais ¿á qué ven, me dirán,

á qué ven tanta palabra?

Pois moi xinxelo, á dicir

q'as festas tamen s'acaban.

'O barullo atroador

d'a xente, ô rosmar d'a gaita

ô estouro d'as bombas riales

que se queimaron n-a Praza,

ô fin, dempois d'unhos dias,

á soceder veu a calma,

e todo volve a poñerse

en órde n-as nosas casas,

sen mais secoencia si acaso

qu'a indixestión agarrada

comendo pulpo, cal solen

n-esta festa, á caldeiradas.

Unha revista d'as festas

eu ben quixer amañala,

mais non me deu tanto xeito,

non me deu Dios tanta gracia;

así, pois, nosos leutores

esta lerán, boa ou mala.

D'os fogos nad'hei dicir

porqu'o que non foi â Praza,

ben sintiria, abofellas.

os estonros dend'a casa

—e siguindo este sistema,

algún dirá, sin tardanza,

unha revista de festás

amañar logo s'amaña.

Músicas tivemos dúas:

a d'o pobo y a chegada

da Cruña e que dirixia

o ilustre maestro Braña.

Pr'o qu'a min mais me gustou,

o que me fixo mais gracia,

o que me puxo mais alegre,

mais confento qu'unhas páscoas,

foi aquel par de gaiteiros

traguidos de Ribadavia, 

que probaron qu'o estromento,

qu'iñorante algún aldraxa,

o mesmo entóa muiñeiras,

a-la lás e riveiranas,

que pode facer ouvir

anacos d'ópera e danzas.

Moi ben pol-a Comisión

qu'acordou traguel-as gaitas,

e moi ben pol-os gaiteiros

d'a vila de Ribadavia.

A feira, según se dice

de púbrico, non foi mala,

por mais qu'a xente que había

era bofellas escasa;

non faltaron, por suposto

o día últemo as maulas, 

e pr'elas houbo tamen

n-a feira saída larga,

que nuca falta m-o mundo

quen cargue con certas gangas.

Seguindo sempr'o Casino

as tradicionás usanzas,

a un baile o lus invitou

ôs rapaces e rapazas;

mais según certas noticias

que teño por moi esautas,

escusar ben escusaron

de dar refrescos ás damas,

pois de tan fresco qu'estivo,

n-o salón todos lembraban.

Un filósofo prefundo

a razón xinxela e crara

d'a ausenza que xa fai tempo

notas'alí d'as rapazas

dab'á cérto pisaverde

paseándose n-a muralla,

y-era que, por non comer

pavo moitas receaban

persentárense n-o baile,

y-a eso eu digo: malhaia,

¿por qué s'esquecen de min

s'hai pavo en tal abundancia?

porque, s'hei dicir verdá

ese prato ¡Dios me valla!

é dos que mais lle me gustan,

Siñores da Xunta... e basta,

que pra entender, s'eles queren,

a prosa xa vai ben larga.

Dend'este sitio hei de dar

as mais espresivas grácias

á masa coral que Veiga

dirixe que serenata

veu dar á esta Redaución

que ll'o agradece n-a y-alma.

Estes artistas laureados

mozos todos antuseastas,

que pouco fai en París

ganaron unha medalla,

merecen ben d'este chán

merecen ben d'a sua patrea,

pol-a groria d'a que loitan

e pr'â que loureiros ganan.

Antes d'acabar aquí

sex'a últema palabra

pr'o certame, qu'anque foi

a concurrencia algo escasa

pra sel-o primeiro, tivo

exceucional emportanza.

De cén cousas mais poidera

falar, mais por hoxe basta. 

Pepe d'as Festas 

Publicado originalmente en el número 3 de A Monteira. Somanario de intreses rexionales e literatura (12/10/1889).

De : http://jesusdelavega.blogspot.com.es/2017/01/de-ceca-pra-meca-poema-de-mi-bisabuelo.html

DÍAZ JÁCOME, Xosé

https://es.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_D%C3%ADaz_J%C3%A1come

/

CANTIGA DO INVERNO

Xa chegóu o inverno.Ven da man do Outono,

coma un neno orfo que fai tolerías.

A paisaxe deulle a esmola dun sono.

-Pólo San Mariño,

ouro no camiño.

Xa é mozo agora.Doe o seu alento.

Alá vai, envolto na capa de néboa,

pola noite adiante, no corcel do vento

-Por Santo Tomé

a neve no pé.

Xa se fixo home.Tempo do Nadal.

oa anxos teceron un manto de neve

para que o mensaxeiro o leve ó Portal.

-Póla Noiteboa,

a lúa non voa.

Xa chegóu a vello.Leva na monteira

froliñas d echoiva i estrelas xeadas.

Xa morreu o Inverno diante a Primaveira.

-Pólo San Xosé,

todo ledo é.

LUGO NO SAN FROILÁN

Xa chegóu o San Froilán

co regalo das castañas.

Trai ás Sanlucas da man.

-Ai amor ,que ben me dañas!

Canta a lúa no muiño,

i a cibdá estase ollando

no craro espello do Miño

-Ai amor, que ves cantando!

Cobrindo a súa sorrisa

co bretemoso martelo,

hoxe madrugou prá misa,

-Ai amor, que loiro pelo!

Mais o sol que quere vela,

con un festeiro aloumiño

descobreu o rostro dela.

-Ai amor, tenzón de niño!

Galana a escoller galán,

co seu dengue de murallas,

vina, saudosa, á serán.

-Ai amor, qué gozo espallas!.

¡Que ben loce a romería

nas vellas rúas! ¡Que ben

chufa o seu traxe a campía!

-Ai amor, coita tamén!

Todos, cun ledo agasallo,

colman a xentil luguesa,

que ten nos ollos orballo.

-Ai amor, canto me pesa!

Hasta eu ,homildosiño,

lle levo unha regalía:

iste soño pequeniño.

-Ai amor, malenconía!

De : Pombal

HISTORIA DUNHA SOMBRA INFELIZ

¿A sombra é a mais lonxana
carne das cousas?
-A.Cunqueiro-

Aquela sombra, sempre deitadiña na mesma beira do río,
era diferente das mais sombras. E naide o sabía.
Unha romántica bidueira motivaba a súa vida ignorada.
Era unha sombre vella e sempre recente,
cunha tristura de margarida desfollada
e un corpo de bris sen recendo, ou de orballo sen nacer aínda.
Nunca deixara de ser inocente e sumisa.

Tiña a madurar unha íntima pureza nova
na súa grave exactitude silandeira.
Tremaba ao escoitar as campás de Mondoñedo.
A hora clave de súa ledicia mellor
era aquela en que a Lúa saía a escoitar a serenata dos sapos
e ollaba no espello do río o latexo das estrelas.
Entón tiña de festa o seu vivir insólito
e cantáballe na alma un egoismo saudoso de tan feliz?

Un día calquera
chegaron uns homes que semellaban guerreiros antergos
e mataron á abidueira para facer zocas.
Non se decataron que tamén asasinaban á sombra dela,
miña irmá de anceios sen remate.
Morreu sen queixarse a probiña, morreu docemente
ao sentir que a súa carne -lonxana carne de cousa concreta
xa non podía ter ningún estremecemento sentimental...

 De: http://www.galiciadigital.com/pcd/Biblioteca/poesia/seculo_xx/longa_noite_de_pedra/escritores/continuadores/xose-diaz-jacome.html

MARTÍNEZ ANDRADE, Roberto

       http://www.poesiagalega.org/uploads/media/dopico_lopez_2011_martinez_andrade.pdf 

PRELUDIO

Ista é unha pequena historia de amor e de noites.

A noite acolle agora o seu  doado contrapunto có amor

A amada semella a sombra, o aroma de fror

na aquella páxina do libro que xamáis remataremos.

Máis a súa lembranza-era amor,si-inda move

o enganoso pensar craro i o sentimento oscuro

do cor,onde un perde un camiño que xa non é certo

Pra que anticipat a final que sempre volta ó comenzo?

Istes versos poden ser tristes.Ás veces parecen ledos.

Máis a súa verdade está está detrás de todas as cousas.

ORTO E OCASO

Orto e ocaso, 

mentiras,

onde o home non vive,

-non hai ataxo pras rectas-.

Antípodas de nós,

a lúa sae

cando morremos.

Os cás pasan ó noso lado

como si tal cousa.

 De: Dopico, Montse, e Antón R. López  (2011). “Roberto Martínez Andrade”. Galicia Hoxe. “Revista das Letras”: 862 (28 de abril).