martes, 16 de febrero de 2016

CARBALLIDO, Cesáreo

Nado en 1971 en Lugo, estuda nas facultades de Filoloxía de Lugo e Santiago de Compostela.Na actualidade vive e traballa en Francia.Sede auga é o seu primer libro , o seu segundo poemario ideado en Poissy leva  por nome  Pequeno sol satélite.


http://www.poesiagalega.org/uploads/media/varela_sieiro_2001_carballido.pdf

aquepi caop er éxilée, laa goraa quea n tessó com íade cide

desprégase o quilómetro fora,
e as horas que a deixaban toda orfa
nai a nai, dedo a dedo
en cada palmo desta casa. Aquí
a pica o perexil é ela, agora
a que antes só comía decide

Exilée


noc um eóp as arn
on puid enver cop elo
co rtein ona cas
aunpo uq uiño
inve rnoeu no nove ndo
inv ern oeun on oouvi ndo
in vernoe uno nocom pro
Dur od  eler

De: Sede auga

entra aquí, dis,
e pola ventá pola que miras ese sol
entro así fago a porta
entro para che cantar, así me queres
e rexéitasme lene e baixiño. Saio
saio fácil, xa non hai nin parede,
en vez diso só quedas ti
como para avisar:

aquí había que pararse e bater

De: Pequeno sol satélite


jueves, 11 de febrero de 2016

FIGUEROA PANISSE, Adela


Entre folha e folha
venha o demo e escolha

Margaridas floridas
macela en flor,
recendo e cor
nos campos de verao.
Flor que se desfolha
Para amantes e escolhas.
Este si
Este non
Folha a folha
O amo escolhe.
Calade! schist!
¿A quen premiou 
o azar da folha?

Margaridas floridas
Inocentes,
Ulindo a verao

Malfadadas bombas
Margaridas
Destruizon masiva
Nos campos do Iraque.

AMOR AO MAR

Amor,
amar o mar,
é amar o berce
da vida.

Auga salgada,
 verde, azul,
no que o corpo mergulha
o espírito flutua
e a-i-alma se arrola 
na arrandieira 
das ondas.

As sereias
E
As ondiñas
Parolan no por-de-sol
Nas rosas rochas de Lira
Sob a ollada do Pindo,
Protector

Amor , porque
Non ves conmigo
amar
No mar?
Que o mar amor
É vida:

Amar, amor,
O mar
É amar
a vida!

De: Vento de amor ao mar 

martes, 2 de febrero de 2016

FERNÁNDEZ ABELLA, Xoán Xosé



https://gl.wikipedia.org/wiki/Xo%C3%A1n_Xos%C3%A9_Fern%C3%A1ndez_Abella


O CRAVO DA MIÑA DOR
(Á miña nai)

Teño no meu corazón
de día e noite ,cravado
un cravo., xa enferruxado:
o cravo da miña dor!

Non me abandona un momento,
que el sempre na miña alma
está, roubándome a calma
e traéndome a dor.

Cravo tal nunca creín,
ai! ,merecer como culpa.
E alí está esculca que esculca
sen ter de min compaixón.

Ai!,cravo da miña angustia,
craviño das miñas dores,
craviño dos meus amores
¡cravo do meu corazón!

Lévote sempre cravado
e fasme tan gran ferida
que, sen ti, a miña vida,
miña non  sería ¡non!

Ourense, 1956

CONTRA A GUERRA DE IRAQ

Guerra non,
e non, e non.

Terror, morte, destrucción,
inhumana regresión,
ai!, do humano negación
non ,e non,
e non ,e non!

A razón e o corazón
rexéitana con paixón:
Guerra ,non;
e non, e non!

 Os Tilos, xaneiro, 2003

De: Poemas de amor, loanza, condena e outros

jueves, 28 de enero de 2016

DÍAZ CORBELLE, Nicomedes Pastor

Te teneara raoriens.
TIB. Eleg. i, lib I. 

Ven á mis manos, de la tumba oscura,
Ven, laúd lastimero,
Dó Tibulo cantaba su ternura,
Dando á Delia su acento postrimero.

Y tráeme los ayes encantados
Con que dulce gemía,
Cuando ya con los párpados cerrados,
En brazos de su amor, desfallecía.

Ven, y el son de tu armónico suspiro,
Sobre mi arpa vibrando,
Al viento dé las ansias que respiro,
El fin de mi existencia preludiando.

Yo lloraré de un alma solitaria
El insaciable anhelo,
Invocando en mi lúgubre plegaria
El solo bien que me reserva el cielo.

Yo ensalzaré tu celestial dulzura,
Muerte consoladora.
Yo cantaré en tus brazos tu hermosura;
Nadie en el mundo como yo te adora.

Parece ya que en el dintel sombrío
De la tumba dichosa
Siento exhalarse un delicioso frío
Que el ardor templa de mi sed fogosa;

Y que un ángel mas bello que mi Lina,
Con semblante risueño,
En féretro de rosas me reclina,
Y el himno entona de mi eterno sueño.

Venid, exclama, á los sepulcros yertos
A terminar los males.
No es ilusión la dicha de los muertos;
La nada es el vivir de los mortales!....

Lo sé, lo sé; mas de otro modo, un día,
Brillante á mis ardores
El campo de la vida se ofrecía
Vertiendo aromas y brotando flores.

"Dó más placer divise, dije ufano,
Allí está mi ventura.
El ser que me formó no es un tirano;
Y el bien en el gozar puso natura,

"Destiérrese de mí la razón lenta
Y su impotente brillo:
Será mi norte lo que el pecho sienta;
Será feliz mi corazón sencillo,

Dije, y cual ave del materno nido
Lánceme en vuelo osado;
La senda del placer hollé atrevido,
Siempre de sed inmensa arrebatado.

Corrí á las fuentes do mi labio ardiente
Beber el bien quería;
Y á su hidrópico afán desobediente,
El néctar del deleité no corría.....

Y corrió por mi mal y era veneno!
Bebiéronle conmigo:
Crimen en vez de amor ardió en mi seno;
Fui amante inútil y funesto amigo.

Denso vapor al fin anubló el alma;
Y en letargo profundo
De quietud falsa, de horrorosa calma,
Dejé los hombres, y maldije al mundo

¡Oh natura falaz! Tú me engañaste
Con pérfida mentira,
Cuando en mi débil corazón grabaste
Esa imagen ideal por quien suspira.

Pasó de mis fantásticas visiones
La magia encantadora;
Destino atroz!.... no tengo ya pasiones;
Y un solo bien mi corazón implora.

Envía sólo un rayo de contento
Sobre mi hora postrera:
Dame un solo placer, sólo un momento...
El momento no más en que me muera.

Ya que entoldaste siempre mi ventura
Con tan nubloso velo,
Rasga en mi ocaso su cortina oscura,
Déjame, cuando expire, ver el cielo.

¡Ay! y al sentir ese éxtasis profundo
Que dá la patria eterna,
A la que fué mi j>atria en este mundo
Volver me deja una mirada tierna.

Llévame de mi Landro á los vergeles,
Y allí, muerte piadosa,
Bajo los mismos sauces y laureles
Dó mi cuna rodó, mi tumba posa

Apura, oh muerte, mi deseo apura
Y á mis votos te presta.
Lleva á su colmo mi postrer ventura;
Premia un instante una pasión funesta.

Propicia á la ilusión que me alucina,
Llévame á la que adoro:
Tremola entre los brazos de mi Lina
Tu crespón para mí, bordado de oro.

En ellos ¡ay! exánime posando,
Mi rostro al suyo uniendo,
Al compás de su lloro agonizando,
Y sus tardías lágrimas bebiendo,

Mis brazos se enlazaran á su cuello,
Que apoyo me prestara
Para esforzar el último resuello
Que en sus labios mi espíritu exhalara

¡Ay! accede al ansiar de un alma triste,
Muerte que anhelé tanto!....
Y en vez de esa corona que no existe',
Cubra una flor no más tu negro manto!....

Mas no, no cederás tu poderío,
Oh destino inclemente!
Y contra el mármol del sepulcro mío
Con furor ciego estrellarás mi frente.

Mi tierna juventud, mis padeceres,
Mi llanto no te apiada
Moriré, moriré!.... mas sin placeres;
¡Ay! moriré sin ver á mi adorada!
......

EN LAS RUINAS DE ITÁLICA.

IMPROVISACIÓN.

También muere el sepulcro! También murió la historia!
Hasta en la tumba efímero se humilla nuestro ser:
Las ruinas son un sueño, su vida es la memoria:
Vida y memoria llegan los siglos á perder.

No há mucho aquí se alzaron columnas á millares,
De un pueblo imperatorio severo panteón,
Las ruinas se acabaron; y mieses, y olivares
Robaron á los muertos su postuma ilusión.

En choza convertido, donde el zagal se aloja,
El antro de las fieras del ancho circo está.
Itálica!.... responden los versos de Rioja:
De Itálica los ecos, nada responden ya.

Así de almas en ruinas, que florecieron antes
Sólo recuerdos guarda la lúgubre mansión:
Evocad ¡ay! su vida en páginas amantes,
No en la caverna muda del seco corazón.

De: Poesías 


miércoles, 20 de enero de 2016

COCIÑA LOZANO, Olalla

Olalla Cociña (AELG)-2.jpg

https://es.wikipedia.org/wiki/Olalla_Coci%C3%B1a

 Enlace a su blog http://www.reveladora.blogspot.com.es/


Dun xesto seco
apagoulle o mirar
pechoulle os labios

mais non deixou ela que a cubrise por sempre a sombra
contraatacou coa noite posta enriba
coa risa fácil, tan útil ás veces
    -ves?lévanos vantaxe
     -por algo sabía tantos contos de memoria

De: Libro de Alicia









domingo, 17 de enero de 2016

MONTENEGRO SAAVEDRA, Amador

Ainda que a maior parte da súa vida está vinculada a cidade de  Vigo, nace en Santiago de Compostela e  criase en Lugo. Na nosa  cidade funda en outubro de 1889 , xunto con Manuel Pardo Becerra, a revista A Monteira,  na que participa con numerosos poemas. No ano 1932 morre en Lugo.

Amador Montenegro.jpg


https://gl.wikipedia.org/wiki/Amador_Montenegro


OS RATOS LEXISLADORES

En amañar pensando o mundo un día,
hastra trescentos ratos se reuniron
detrás de unha despensa, na que había
xamón e queixo, que eles pronto uliron.
O que logo pasou ben escusado
será que o diga: os ratos esquenceron
os motivos de habérense xuntado,
e o queixo e o xamón todos comeron.

¿Que estraño é que eso pase ôs ratos, cando
con outros que non o son está pasando?

A VELLA E A BOTELLA

Unha vella, moi vella, _xa tan vella
que no distrito naide a recordaba
nova, _como ouro en pano unha botella
de viño xeneroso conservaba.

Aló cando casara,
de vinte anos e sendo a mellor moza
de S. Pedro de Nós_¡contandoo goza!_
un parente e padriño lle donara
e anque a botella en tanto aprecio tiña,
que abril-a nunca quixo
a probal-a â velliña
moveuse ô fin cando os noventa fixo;
mais , ¡ou dolor! o tempo evaporando
o viño fora, e sólo pra mamórea
no fondo foi deixando
restos, que olían , como o viño , a grórea,
e a patroniña , en alto, a quén oíla 
quixo, falou estónceas, a botella
alzando: "como a min tamén é vella;
mais o esprito ainda ten, n-hai mais que ulila"

¡Ou rapaces, rapaces!, n-esquenzades
canto vos deixo dito;
que eses velliños, dos que vos burlades,
da mocidá que foi gardan o esprito,
e si asi , rapaciños, non pensades,
cando chegueis a vellos
¿Cómo os que  veñan pensarán , coidades,
si se miran en vós, como en espellos?


EL HOMBRE- BRUTO

Quiso mucho un jilguero a una jilguera
y fué correspondido,
se casaron allá por primavera, 
fabricaron un nido
y en él la jilguerita fué poniendo
seis huevos muy bonitos,
de los cuales saliendo
fueron, allá por Julio, jilgueritos.

Feliz fué la pareja,
y muy feliz sin duda que sería
si asomando la oreja
el hombre allí no apareciera un día,
que arrojando a los padres, implacable,
y llevando a los pobres pajaritos,
dejó la parejita inconsolable,
comiendo aquellos fritos.

El sol, la nieve, el agua , el viento
rindieron un tributo
al amor maternal en su elemento,
tan sólo el hombre lo negó ¡que bruto!


De: Fábulas Galaico-Castellanas