viernes, 14 de octubre de 2016

RODRÍGUEZ LÓPEZ , Xesús


I
ANOITECENDO 
(Fragmento)

Foi n-o mes de Samartiño.
Facía un frío que rabiaba.
Era unha tarde de vento
y estaba toda anublada
c´unas nubes tan espesas
que casqu´ â terra chegaban.
Viña o aire do Picato,
aire que sempre trai auga,
e no curuto do monte
estaba a nebra apousada,
coma mirando pr´a terra
donde ha de dar a batalla.
N-había pizca de sol,
facía media hora larga
e un que outro paxariño
carón do terreu voaba
buscando abrigo pr´a noite
entre os toxos e as carpazas,
porque âs pólas d´os carballos
e mais álbores de rama,
caéralles tod´a folla
ou si a tiñan xa secara
queimada do frío do inverno
qu´é frío que non deixa nada....


XVI

EN BUSCA D' ELA 
(Fragmento)

     —Moy bôs dias, amigos
 —Moy felices.
—¿Qué tal vos foi c' o sono n-esta noite?
—Dormimos como pedras, ¿e vosoutros?
—Pasámola n-un sono.
 —Conque estonces,
vamos abaixo á que nos den o almorzo.
—E á rematar o que falamos onte.
—Inda non vin á Rosa, van tras d' ela;
pero amiguiños, n-o tocante ô dote,
non hei de darlle d' a terceira parte
nin un ichavo mais d' o que lle toque.
—Tés palabra de rey; mais fai de conta
que non che pide a filla ningun probe,
e nada fas de mais anque lle deas
a xugada millor que tés n-a corte
encima d' a sua parte. Ben mirado
non pido moito, como tí conoces.
—Déixense d' esas contas: quero á Rosa...

De: Cousas das mulleres

jueves, 6 de octubre de 2016

OROZA, Carlos


Carlos Oroza.jpg





MALÚ

(Fragmento)

Parece entonces como si yo y yo fuésemos dos personas que se persiguen mutuamente.
Es en la evasión donde está el sentido de mi propia seguridad.
Oh eva
évame malú
évame malú

Hoy en ferragosto o julio triste prohibido e inasequible. Solo
Oh eva.
Évame eva.
Évame si me transito.

Era de noche por tus ojos de fiebre - ómnima por tus manos que me acarician.
Era extraño cómo subsistía por la noche cada noche deviniendo por mis pasos
para encontrar dormido el cuerpo enfermo en la otra casa.

Mi cuerpo contra mí - Tu boca caliente y sofocada -
conflúyete
abrázate
no rompas el silencio no toques la pared
me conforto en tu aliento
miro por tus ojos empujo por tus ojos
y me encuentro con las últimas cenizas.

Me dejo en libertad - ómnima mis pasos y corro - corro por la playa hacia la casa abandonada.

No sé que hacer si estoy detrás de mí
tengo miedo tropezar tu cara
mirar tus ojos y verme divisado
aspirar tu aliento y verme subsistido
tropezar tus manos y verme aderezado
cariño eva évame.

Ómnima si mi pálpito se pierde por los trenes y pulula por los gemidos
mi pálpito pegado al viet dolorosamente ernesto a tu cintura nati
mismo
cuando me dejo en libertad
y corro corro - corro por la playa hacia la casa abandonada
ómnima
ómnima
ómnima
mientras subsisto extraño por la noche deviniendo por mis pasos
para encontrar dormido el cuerpo enfermo en la otra casa.

Oh eva
évame eva
évame si me transito.............


De : Evame

domingo, 28 de agosto de 2016

LOSADA LÓPEZ , Pura

Nada en   O Saviñao -Lugo

Resultado de imagen de Pura Losada Lopez
http://es.slideshare.net/SaborArtistico/homenaje-a-pura-losada



LA BODEGA DE MI BARRIO 
(Fragmento)

(Caracas de los años 50)

.......................
Portugés el de la esquina,
el del café y papelón,
el del pan sobao,
el del cambur verde
y bigote recortao.

Te mezclas en mis recuerdos
de niña retrasplantada,
en mis recuerdos te mezclas,
sin que yo pueda hacer nada.

Formas parte del patín
que resonaba en diciembre,
del dulce de leche y guayaba,
del granizado de fresa con leche condensada,
de la falda con armador,
de la enagua con puntillas
y del piropo inocente
del muchacho adulador.

Formas parte de mi vida,
nunca olvidarte podré.
Si por casualidad aún vives
!Dame un cuarto de café,
y préstame una mantilla para ir a La Pastora
a oír misa de diez!

Lugo, 2004

......

Los niños siguen sin pan
las madres cuidando llamas
mientras le dan a la rueca
sin luz, sin esperanzas...

Y los hombres, ¿dónde están?
¿Dónde viven? ¿dónde van?
Aplastados por los Andes,
sin fuerzas para luchar,
resignados, impotentes,
mascan...mascan...

Aletargados los pueblos,
aletargados los hombres,
aletargados los sueños.

Que nadie se mueva,
que nadie hable
que nadie despierte al frío
que siga durmiendo el hambre...

Cuzco, 1 de mayo de 1982

De: Vivencias

miércoles, 17 de agosto de 2016

FORTES TORRES , Antón




IN MENTE
                                           (a Mário)

A lua cheia.
Os jardins de açucenas.Beijos.
Os choupos, o rio, a erva.Desejo.
Aquela pele orvalhada de almíscar...Tinha
adolescentes olhos verde-grises e os beijos tingidos de inocéncia

E foi-se para sempre , além dos mares, quiçá a Apuania,
e em noites de lua como hoje umha labareda acende-se-me dentro
e lembro o corpo nu  de Mário lambido polo vento.


O ANJO DO BICO
I
UM bico de riso.
O branco riso de dente preciso.
Os dentes um pico.
peteiro que bainhas cosipa.
No colo arabesco de rotas
peniscas.
Devagar
meu anjo do bico

II
UM bico de medo.
Amorodo que suga e penetro.
Lava que reborda bábios
e língua que lava.
Assenta.
Purifica
Ausente anjo do bico
os olhos nom abras
respira.


HIENAS

Foge do colégio
de monjas cara a casa
deserta, em  silêncio.

Caminha polo souto e 
escoita o rechouchio
ingel do ninho no sobreiro.

Ergue a mira.Aponta.

Nom falha
a hiena.



De: Sexto Fetiche

domingo, 3 de julio de 2016

TRAPERO PARDO, Xosé






Cando era un rapás , andaba aos niños,
e con man incremente
sin pais deixaba aos probes paxariños,
qu´entras ponlas das arbores, soliños,
piaban tristemente.


Orfiños nos quedamos
cando eramos uns nenos, 
y-estrados pol-o mundo, inda choramos
o fogar que perdemos de pequenos...
¡Por eso, cal d´un crimen venme a mente
o recordo dos probes paxariños,
q´entr-as ponlas das arbores soliños
piaban tristemente!.


......

¿Decides que son tolo?...¡Será certo!
Así e todo ....¡deixádeme soñar!
pois pra o home que está sempre desperto,
a Vida é un deserto
qu´entre bágoas se ten que atravesar.

.....

!Ojos claros, serenos,
que de dulce mirar sois alabados!...
pra non vir nunca a menos,
precurade estar sempre ben lavados;
¡que as lagañas n-os ollos son os frenos
que traban a pasión dos namorados!

....
Volverán las oscuras golondrinas
de tu bacón los nidos a colgar....
e como son  as probes tan cochinas
¡han darche que limpar!


De: Lóstregos e moxenas

martes, 21 de junio de 2016

REIMÓNDEZ MEILÁN , María





PREÁMBULO

Fiadas pola roupa
Desafiadas pola roupa
que fiamos co fío que nos ataba
que nos desafiaba
que nos desataba
que pode desatarnos.
A calideza do corpo
fronte á la ou ó liño
con poros para respirar.
E a friaxe eterna de non ter mans
máis que para unha roca
que xirou, xirou e xirou
ata afogarnos.
Hoxe, co fío que ninguén fía,
desafiannos novas rocas,
o desexo de sermos fusos
e a sede de afogarmos
do C maiúsculo:
Comprar


FRAGOSO: EL SOSTÉN

Sei que dentro
hai sosténs maiores
porque é onde comprei os meus
cando me perderon a maleta
con toda a roupa de verán
e interior dentro
mais un par de libros reaccionarios.
Sen embargo, no escaparate,
semella que tódalas mulleres
usamos unha 75,
unha 80 como moito,
diría eu.
Logo fico parada un intre
e eu, tetuda compulsiva,
decátome da contradicción
das tallas pequenas
fronte a paixón desenfreada
polos peitos grandes.
¡Co que pesan!

URZÁIZ: D-DUE

O proceso da clonación
hai moito que comezou.
Moito antes
da ovella Dolly
e dos grandes dilemas médicos 
que non nos deixan xa soñar.
A clonación comenzou aquí xa,
en todas esta serie de tendas 
cortadas por patrón
para un grupo de mulleres
tamén por patrón.
Polo menos 
unha loita aberta
contra as clonadas 
sería moito máis divertida
e máis levadeira.
Nada, o século XXI
xa non é o que era,
ó final segue todo
a mesma merda,
sen traxes estilo Star Treck
e sen automatización estilo
Un mundo feliz.
¿Ou?

De: Moda Galega