domingo, 15 de abril de 2012

GARCÍA FERNÁNDEZ, Xosé Lois

Xosé Lois García


EXPLOTACIÓN

Eu traballo,
tí traballas,
él traballa,
nós traballamos,
vós traballades.
Eles comen


CON WILLIAMS

Neste coarto cincento e tranquilo
durmo controlado
por un monstruoso reló
que aparenta ser decorativo
misturado coas numerosas figuras 
farrapentas e maquiavélicas,
golpea rebuscando verbas
que me impresionen
con fosca soniridade
tódalas mañás.

Cando remata de tocar
xa me atopo reproducindo
a miña comedia diaria:
lavándome, peiteándome,
correndo para o autobús.

Póñoma a producir autos
esporádicos que ao mesmo tempo 
Buñuel lle semellaría
unha choscada.

Este maldito reló
coa súa oratoria de cálculos
monopolizantes,
faime erguer cada nañán.

Máis cando o amigo Williams
chega ao seu coarto
o xusticieiro reló
mistura no seu ouvido
os laios da súa amante.

O amigo Williams cando mostra
faces de George Washington
o mesmo reló fica sorprendido.

Cando teñamos billetes
con rostros simpáticos 
como os de George Washington
o meu reló
hase de voltar máis compasivo.


SEN RAZÓN DE SER

Sen razón de ser camiñamos co mundo
porque o mundo
camiña con nós.

Moitos de nós usamos farrapos
e levamos poemas
precoces e abortados
porque os frigoríficos
non saben xear
 a metamorfosis
de longos poemas de protesta.

Os poetas carnosos, que, 
sen razón de ser ,
poñemos cancro nos versos,
dubidamos dos misterios,
da reforma conciliar
e creemos nos cadeleitos,
na aproximación 
dun vento horizontal.

De: Borralleira para sementar unha verba

.



No hay comentarios:

Publicar un comentario