ESTÉVEZ LÓPEZ, José

http://gl.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Est%C3%A9vez_L%C3%B3pez

 I

A heroicidade de esquecer,

de esquecernos

ou quizais o cansazo

de non falarnos,

do autismo

partisanos.

Desorientada respira,

escasa,

a calma pasteurizada.

¡Como me doen os ollos,

preñados de tristeza..!

¡Se ti souberas meu amor,

canto amor roto..!

Equivoquei as vacilacións

nos meses de insomnio.

Cada mañán pregúntome

que prezo pagarei

por este infatigable silencio...

¿Onde os víveres..?

Palpitante,

ASUBÍA A TRISTEZA.

....

ESCORREDOIRO SEXTO

E ímonos morrendo,

en cada vela.

En cada vela

que mercamos

para celebrar

os aniversarios.

...as trompetas que anuncian

aldrabas batendo nas idades...

E imos morrendo

meu amor.

Nas alegorías altivas.

Por non ser inmunes.

Sen corrección posible

a erosión do tránsito.

Licuámonos

en cada ano

que descende,

en cada ano

razzia

no

calendario,

no foro diario

raposo arterio,

salteador de pétalos...

...non espera por nós, non,

os anos, areas escorregadizas

(quizais quen espera desespera).

Non conceden prórrogas,

verdugos virtuosos

do inaplazable.

Contabilizan

impertérritos,

a deserción

do capital social

inicial,

a mudanza

na impaciencia,

a destitución

dos dentes do leite,

dos pantalóns curtos,

das saias

de crocodila

seducindo

bedeis

cun toque

de calcetíns..

(Fragmento de Maxisterio Lugo 73-76)

ARIAS CASTAÑO, Xela

http://culturagalega.org/album/detalle.php?id=18&autor=Xela%20Arias

INDECISIÓN

Entrabas, furor en man,

reclamar esa condición de estar.

(Sófrete quen vai contigo)

Vas poñer

as pedras sobre as pedras e sobre as pedras

        un nome amado:

Sófrete quen vai contigo,

e vénse,

a modo,

abaixo a túa idea da loucura.

.....

III .MONÓLOGO ADICTO

Xa non teño fala.

Despois de recorta-los verbos quedei sen lingua

á que atender.

A nosa inmensidade remata un centímetro á redonda.

Non fales comigo,

deixei á posta o código

nas escaleiras da entrada ás casas.

Recortei, coma quen non o quere, os ámbitos.

Case me perdo,meu, entre os paseantes.

Así que , recortei os ámbitos.

Agora teño o idioma inclinado nas entrañas.

E perdín para botalo fóra todo interese.

¿Que mais me ten que a min me entendas?

De: Tigres coma cabalos

MIRANDA RUÍZ, Xosé

http://www.bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=XosMiran&alias=Xos%E9+Miranda

EU DEPUREIME NO MEU PROPIO INFERNO.

Da miña propia dor fun levantado.

Amaba xa sufrir,vivir deitado,

e odiaba a primavera máis có inverno.

Soñar, se cadra, nese adeus eterno,

nesa estación do sempre inacabado,

nese tren que se vai cara ó pasado

nese pasado fixo nun caderno.

Soñar o verso, a vida, a rebeldía,

a xuventude, rápida e irredenta;

nestas tardes soñar o que as primeiras.

Soñar resucitar , resucitar, e un día

ser eu de novo: Aquel , a ollada atenta,

o peito limpo, as ilusións enteiras.

ÍA EN BUSCA DA LUZ A COMPOSTELA

de  portal en portal, de rúa en rúa,

e non viu outra luz cá luz da estrela

que en noites negras sustitúe á lúa.

Ía buscando a luz nunha xanela

pois creu que só era luz a que era súa,

e non viu outra luz nos ollos dela

ca da estrela distante, e fría e núa.

Ía buscando a luz que non había

pois é remota, ou morta , ou fuxidía

e que bota unha estrela sobre un home.

É a penas o sinal de que houbo un lume,

de que houbo un pasaxeiro vagalume,

e de que agora só perdura un nome.

De : Sonetosfera

DÍAZ CASTRO, José María

Tralas pegagas de Díaz Castro, homenaxeado no Día das Letras Galegas



Ó traveso da escura teadaraña
deste mundo unha estrela cai no río
da miña vida e quédame chamando.
A beleza feríume para sempre...

http://www.poetadiazcastro.com

NIMBOS

Se é que o poema é só un nimbo de lus

que os ollos cegos póñenlles ás cousas

soñadas, ou amadas nas teebras,

das cousas que xa foron e se foron

pro siguen sendo e non se van xa máis,

das sombras que, xogando cos meus ollos,

na miña vida en lume se enxeriron,

eu deixo eiquí os nimbos, coma cinza

de rosas que onte encheron de perfume

o mundo, morto xove, dalgún soño.

NO VERME A ESTRELA

Esta sede infinita de pureza

ausoluta, esta sede de xustiza

que nos queima, esta sede de beleza...

baixo as alas da pedra  da preguiza

e a paga do pecado en cada esquina

e a herbiña sobre a foia e a ruína...

!Esta sede de lus, mentres o vento

da morte zúa darredor das cousas

que están no noso corazón , cincento

sopro que arrinca os días , queima as chousas

máis íntimas , e bárreas coma a ágoa...!

A lus do mundo é a que arde nunha bágoa.

                          De : Nimbos

PARADA JATO, Xesús Alfonso

Nado en Meiraos  , Folgoso de Courel (1.967) , escritor e artista plástico, colabora en numerosas revistas coma Xistral.

    Fotografía: https://www.avanteditorial.com/jesus-paradajato/

http://gl.wikipedia.org/wiki/Xes%C3%BAs_Alfonso_Parada

III

-¿ D´ onde veis?

-Da campa

-Andaba a auga quebrada?

-Non , hoxe non

-Non sei a qué fuches.

Olla os cumes envoltos na néboa

o abrazo das aciñeiras

as pedras brancas calías

o osn das fervenzas

de claras e limpas augas.

Lembra sempre , das uces, a cor súa

as pingas da choiva

mesturadas con raiolas.

(De : A cor das uces)

PROPOÑO NON DICIR NADA DE TANTAS COUSAS QUE

marchan

á danza das ánimas polas corredoiras.

Que foi dos caneleiros?

Só na memoria, rouco son o mencer.

O arado rabuña as terras que hoxe aran.

Florea o canso mazairo.Entre sombras só hai 

dor 

en catro cachos.

A xeada conxela o pouco que queda.

Roxen pisadas alleas.

verbas

na noite enteira.

DEVEZO POLAS CORES DA LÚA DE MAIO

cando é verán 

adiantado.

Tras a ponte xa se ven terras

espidas de flores.

Ollo cara ao infinito

mentres o día foxe ledo

e incerto.

Ollo cara a cerdeira que foi roxa

no inverno, ardendo.

Da obra colectiva: Sentimentalismo.Antoloxía de refrencia .Etapa de fundación

FERREIRO REAL, Cristina

                                                      

                                                   Enlace a su blog   : http://cristinha.blogspot.com.es/

  
FLASHBACK
I
durmo a medias
meto o dedo no café (*1)
suando motivos

as pombas
na miña man esquerda
reprodúcense.

II
este poema remata no inicio das túas mans
o desquilibrio escapado en ti

(o desequilibrio era unha pomba
e ti (*2) o desequilibrio
 granulado)

III
que este texto sexa unha cadeira dobregada (*3)
ou o poder bipartito
do bafo
das mans marcadas na mesa
ou o sensentido das carreteras
e esta
esta que sexa a hora de chopin
eterno(*4)interludio
dos camiños

que sexa isto dioivo
e que sexa no teu costado
para que te inclines
en papeis acartonados

pero o ceo non é nube
o ceo tiña dentro
clítoris descalzos(*5)
....extraviados
e un faiado.


.......................................................
*1: flashback I
*2 : flashback II
3*:   flashback III
4* :  flashback IV
*5:  flashbackV

(De: Desequilibras e caer)


DOROTHY TAMPOUCO ESTABA ALÍ: TEORÍA DA CASA

I

No fondo da escena  limpabamos a auga e furgabamos nas

caixas buscando peixes mortos,

cos ollos saídos en postura de agardar nada.A luz non era

suficiente.

Despois o frío de nove invernos entrou nos laboratorios e nas 

casas de contrabando,

con violacións de morada, violacións demoradas,

escenarios acantilados, soldados derretidos,

cabalos correndo cara Java,

area nos zapatos.

II

Poderíamos estar en suspensión.

Dentro da casa hai auga xeada e os seus habitantes teñen pés-patín.

Dentro da casa hai auga.

Fora da casa, isto.

A casa está en suspensión.

(De la obra colectiva: Sentimentalismo.Antoloxía de refrencia .Etapa de fundación)