MARIÑO CAROU,María

Ainda que nace en Noia a súa andaina  como poeta comenza  na serra do Coruel da man de Uxío Novoneyra

http://es.wikipedia.org/wiki/Mar%C3%ADa_Mari%C3%B1o

Tiven medo de bogar,

tiven medo de auga crara.

Anque fora cuns bos remos

anque fora na mar calma,

¡non bogaba!, ¡non bogaba!

O medo xa non sei del.

Xa secou aquel mar longo.

E sin saber donde veu,

si é doutro ou é meu,

navego nun mar de fondo.

De: Palabra do tempo

Está caendo a folla i en min nace a primaveira.

¿Quen entenderá este mar vello?

¿Como digo onte sendo hoxe?

¡Como farto a miña verba do nacer que xa pasou!

¡Como reino nas migallas onde medrei un bon día!

¿Como piso forte sendo branda?

¿Como digo si si non está escoitando?

¿Quen entenderá este mar vello?

Medro, medro e non sei onde parar.

Presa xa e ceguiña no cume

lévame,

lévame ó chan a verba.

Queda hoxe o chan soio

muxindo a pegada do tempo.

Mesturadas terras penetran, peneiran fariña,

fariña que non fai masa.c

Rebélanse as ondas ós mares,

os ríos afogan a pradeira seca,

os camiños non se atopan.

¿Quen entenderá este mar vello?

É outono i en min nace primaveira.
¿Quen o entenderá?

(De: Verba que comenza)

VALLE REGUEIRO, Luis

https://gl.wikipedia.org/wiki/Lu%C3%ADs_Valle

“Escribo porque teño  un sapo seco no corazón , e unha flor morada cravada no ollo”.

MASTIGO INZOS DO TEU TEMPO, relouco roio e tripo a túa luz até ser imaxe de ti: estrela parideira, teimna oceánica das artérias, certeza da vida entre os  metais fundidos.

Ouh pai, abre o teu corazón aos insectos que anegan as miñas pálpebras! Arrinca o vento que queda nas paredes! Soña en vixilia os berros que veñen do silencio.

ASÍ É A PERDA DA INOCENCIA : inútil coma o canto dun galo de pedra.

O PESCADOR

Amo os peixes.Amo a súa fermosa danza, a súa sintaxe prateada e torpe nas redes , mirando cara o sol. Son como áxiles gatos de cinza, rabuñando a claridade doutro mundo.

 De:  Fedor

CORREA CALDERÓN, Evaristo

 

http://www.galegos.info/evaristo-correa-calderon

OS POEMAS DA ESALTAZÓN DA CARNE  (1.918)

Idolo eterno!

Erel-a esgrevia escultura da carne, a escultura da mármore rosa..

Eu reverénciote.

Eu ofrézoche a frolazán ardorosa da miña  Xuventude.

!Ouh carne!

Arela, dixo Hugo.I-en por  isto na letanía de Rubén , lostreguean istes versos:

“La vida se soporta,

tan doliente y tan corta,

solamente por eso:

Roce , mordisco, beso..

Soasmente por iso.Soasmente por iso..

! Ídolo eterno e insaciabre!

Em todol-os momentos tenros d´ofrendarte,nos cálices d´ouro,  o roxo viño dyonisiaco do noso sangue.

Donas a ledicia d´aquel Momento e dónal-a tristura despois..

Unha (sic) tristura malada e morbosa, malencónica e sutil...

!Ouh , a Ledicia efímera  e o Dôr eterno da carne!

E todos, os optimistas e os xóvenes e os eunucos, com´un soio, adorámoste.

I-erel-o­ Ídolo.

O único Ídolo  de tod´â nosa Viola (sic)

O vello Shopenhaüer tiña unha mueca sarcástica ô falare do Amor.

O Amor ,non  é mais qu´o desexo da Carne, ainda o mais ateigado d´esprito.

Soio se ama a Vida, pol-a consagración litúrxica  d´aquel Momento...

CARNAVAL TRÁXICO (1.920)

As máscaras qu´eu vin:

Un comparsa de coxos todos eles c´unha perna mutilada vestidos de mariñeiros, pedindo unha smola pol-as ruas, berrando o cuplé de moda acompañados dunha banda de múseca do povo.

(Que laios tiña aquela canzón nos beizos d´os coxos! Que dôr n´a aquela canzón!)

Outra comparsa de coxos.

Outra comparsa de coxos.

(Tráxico carnaval !)

Un frade, outro frade, tres  frades....Tres frades auténticos.

Catro monxas xuntas.

(A xente se ría crendo que era unha comparsa)

Muitos homes gordos e coloraos.

Muitos señoritos vestidos de señoritas.

Muitas zarrapastrosas.Unha levaba um chourizo pendurado dun´ha caña , dicindo: “Al higuí”. “Al higuí”.Seguíana, dando brincos , algús pequenos fracos e famentos.

PATIÑO PÉREZ, Antón

http://es.wikipedia.org/wiki/Ant%C3%B3n_Pati%C3%B1o_P%C3%A9rez

SOMBRAS alongadas

surcan a cidade insomne

na travesía do enigma

prazas feitas de soedade

onde o fume inmóbil

condensa o tempo.

Arquitectura do lonxe

muros de silencio

os contornos precisos

da metafísica do baleiro

señardade das cousas

anatomía da saudade

que tem pintado Chirico.

EXPLOSIÓN R.P.

Lóstregos nos ollos

espirais e dioptrías

peneirando o mundo

O corpo transporta

a rebeldia que nace

da tatuaxe do medo.

MORTE segunda

do paxaro

A vida feble

coma un fio

Foxe das mans

De: Océano e silencio

PEREIRAS LÓPEZ, Xesús

http://gl.wikipedia.org/wiki/Xes%C3%BAs_Pereiras

SABEDES o que é ir coa boca chea

de poesia, manando versos,

cara un lago que se enche de augas musicais?

Amades , de vagar, a  madeira? E os tellados antigos?

Coñecedes as aptitudes da pel?, e

vislumbrades, armados de ternura,

nos acenos do pracer, a loucura

que nos habita e nos sostén

cando todo o soño se derruba?

Virán visitarnos, estaremos idos.

Virán preguntarnos, será tarde.

PROCLAMO o verso máis inspirado

a palabra precisa do que sabe:

silencio isto é.Neste outono

no que entrego o corpo a un lentor

vexetal, onde macera a carne

adolescente, para non transgredir

a estación e restablécese

coa límpida cor das amanitas.

Ergo a vida contra a desfeita

que nos mandan ,

sen falar,

sen prostituír o ar,

a peneirada luz, nesta arboreda

ameazada conteño o berro.

Porque sempre , sempre a seiva

alí escondida me reclama.

De: Cantos da Seiva

VÁZQUEZ CEREIJO, José

Sobriño do poeta Luis Pimentel , coñecese  sobre todo  pola súa faceta como pintor.

http://pintura.aut.org/SearchAutor?Autnum=16.306

Neste faiado de lousa e madeira

sinto os remuiños do mar que soa,

con tanto pranto xeme o catavento

que sen remedio a ferruxe castiga carpideira.

Anne e os nenos co anxel que voa

entre follas de vento, pétalos e tormenta.

Rosas bravas que medran na cheminea

chégame o olor a sal da túa illa

que entre vento , turba e uz navega.

O ar fia o inverno,

o ar tece reproches

en queixumes do espírito,

serraduras de leña mollada.

Neno de ollos tenros

que te soño en vela,

gotexa en tremor a voz

que fai silandeira a ausencia

facendo suspiro a noite.

Vespertina visita desexada,

non estarei cando amañeza,

será noutra amañecida

en burbullas de feitizo,

coma un ladrón de suspiros

sairei dos teus soños coa alba.

De: Sombras de luna azul-Estampas de invierno